بخش ۳ - غزل

هوش مصنوعی: کیست که بتواند جز آیینه زیبایی تو را نشان دهد؟ زیرا ابروهای تو به مانند کمانی بالای چشمانت قرار دارند.

هوش مصنوعی: عطر و بوی حضور مردم، دل را به یاد زیبایی و شگفتی موهای تو می‌برد.

هوش مصنوعی: سرو خوش‌اندام تو به قدر قد بلندش، صنوبر را از پا درمی‌آورد و او را به حرکت در می‌آورد.

هوش مصنوعی: در آغاز صبح، زیبایی تو در دشت وجود نمایان شد و نگاه من به چهره‌ات افتاد.

هوش مصنوعی: به جای اینکه عرق بر تن تو بریزد، صفای حیا از هر یک از موهای تو می‌تابد و نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمانت چنان سحری دارند که در حالت بی‌خودی و عدم آگاهی، مرا به سوی میخانه جذب می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر فرد ناباب می‌تواند کاری بزرگ و مهم انجام دهد، زیرا عشق و شوق به تو همچون نشان و علامتی است که او را به کارهای شگفت‌انگیز وا می‌دارد.