تورکون دیلی

زبانی دوست داشتنی و تک مانند زبان ترکی وجود ندارد. اگر این زبان اصیل را با زبان‌های دیگر آمیخته کنی، دیگر اصیل نخواهد بود.

اگر شاعر شعر خود را با عربی و فارسی آمیخته نکند، خواننده و شنونده شعر کسل نمی‌شوند.

شاعران فارس بسیاری از سخنان را از ما گرفته اند، شاعر سخاوتمندی مثل صابر (میرزا علی‌اکبر صابر) بخیل نمی‌شود.

مَثَل و فولکلور ترک در دنیا بی‌نظیر است. میان روستاییان مثلی وجود دارد که: لحاف خان، از پارچه کهنه و بی ارزش درست نمی‌شود.

قشون آذربایجان، قیصر روم را اسیر کردند. این حرف کسری است، این همه تاریخ، قصه نیست.

شعر هم مانند خوراک، مزه و نمک می‌خواهد. اهالی روستا می‌دانند که خشیل (غذای محلی) بدون دوشاب نمی‌شود.

سخن هم مانند جواهر است. اگر در مورد سخن هم مانند جواهر، افرادی باشند که اصل و بدلش را از هم تشخیص دهند، ناخالصی نخواهد داشت.

اگر از مادر، شاعر به دنیا نیامده باشی، نمی‌توانی شاعر بشوی. بلکه مس هستی، هر چیزی که رنگ زرد داشته باشد طلا نیست.

اگر خیلی کوتاه باشی مانند جن، شیطان صفت می‌شوی. خیلی هم بلند نشو که آدم بلند قد عقل ندارد. (ضرب المثل عامه ترکی)

[به همین ترتیب] از من هم نه ظالم در می‌آید، پسرم، نه قصاص‌چی. یک بار برای همیشه این را بفهم که از ابریشم، طلا به دست نمی‌آید.

پسرم، عشق را آزاد بگذار تا در طبیعت خودنمایی کند. غزالی که در کوهستان دویده و بزرگ شده، اهلی نمی‌شود.

انسان کسی است که دست انسان‌های بینوا را بگیرد. انسان خدادوست، ذلیل نمی‌شود.

هر قدر هم که سراب شیر و روغن و عسل داشته باشد، اگر سر به فلک بکشد هم مانند اردبیل نمی‌شود.

اگر [اربابان] غم مردم را داشته باشند، این بچه‌ها مانند چوب خشک نمی‌شوند و اربابان ما هم شکم‌شان مانند طبل نمی‌شود.

ظرف به موقع پر خواهد شد. (ضرب المثل) همچنین طبق با ادویه. ولی زمانی که مادرم دردش می‌گیرد زنجفیل نیست.

نمی‌گویم چشمه کوثر، ولی چشمه سلسبیل نمی‌تواند مانند چشمه طبع این شهریار وسیع باشد.