قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰

هوش مصنوعی: وقتی دل مانند یک سلطان شود و ریاست جان را در دست بگیرد، آن‌گاه تمامی جهان تحت فرمان او قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: وقتی که از حالت و ویژگی‌های مادی و دنیوی رها شوی و به بی‌هویت و بی‌هویتی دست یابی، در آن صورت به مقام والای مالکیت بر عالم بی‌نهایت و نامتناهی خواهی رسید.

هوش مصنوعی: وقتی دل از ظواهر و ظاهر گرایی دور می‌شود و به عمق معانی و حقیقت‌ها می‌نگرد، آن‌گاه هر چیزی که بی‌نشانه به نظر می‌رسد، برایش روشن و ملموس خواهد شد.

هوش مصنوعی: در اطراف نقطهٔ مرکزی، همچون پرگار، خطی همیشه وجود دارد که به دور آن می‌چرخد.

هوش مصنوعی: اگر انسان ابتدا خود را بشناسد و به حقیقت وجودی‌اش پی ببرد، در پایان زمان به مهدی و راهنمایی او دست خواهد یافت.

هوش مصنوعی: وقتی که راز و رمز آن چیز برطرف شد، گنج پنهانی به روشنی آشکار خواهد شد.

هوش مصنوعی: دل و احساسات را به خاطر زیبایی‌هایشان ستایش می‌کنند تا مورد توجه و تحسین دیگران قرار گیرند.

هوش مصنوعی: گاهی انسان در نزدیکی کعبه و مکان‌های مقدس قرار می‌گیرد، و گاهی نیز در حال مستی و لذت‌جویی در مکان‌های دیگر به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: بالای‌ترین مقام و جایگاه وجود، دل انسان است و این دل متعلق به ماست که این سخن را روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: کسی که در این دریا غرق شود، قطره‌اش به دریا بی‌پایان تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی انسان از وجود خود فارغ شود و از آن عبور کند، باقی‌مانده‌ی ملک به ابدیت دستیابی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به درک عمیق از دل و احساسات خود برسد، در زندگی دو دنیا دیگر نگرانی از نفع و ضرر نخواهد داشت و از این مسائل رها می‌شود.

هوش مصنوعی: در این خانه جز او کسی نیست، اگر چنین باشد، پس تو هم باید چنین کنی.

هوش مصنوعی: سخن دل از گفتار سید که دوستی و محبت را درمیان عاشقان به وجود می‌آورد، شکل می‌گیرد.