ابیات پراکنده
شهید بلخی
»
ابیات پراکنده
شمارهٔ ۱ : اورمزدیاند سُکّان سماء
شمارهٔ ۲ : برگزیدم به خانه تنهایی
شمارهٔ ۳ : قی اوفتد آن را که سر و ریش تو بیند
شمارهٔ ۴ : همی نسازد با داغ عاشقی صبرم
شمارهٔ ۵ : پی مهد اطفال جاهت سزد
شمارهٔ ۶ : عطات باد چو باران، دل موافق خوید
شمارهٔ ۷ : به تیر از چشم نابینا، سپیدی نقطه بردار
شمارهٔ ۸ : دهان دارد چو یک پسته، لبان دارد به می شسته
شمارهٔ ۹ : زمانه از این هر دوان بگذرد
شمارهٔ ۱۰ : صفّ دشمن تو را ناستد پیش
شمارهٔ ۱۱ : هر که باشد تشنه و چشمه نیابد هیچ جای
شمارهٔ ۱۲ : آن کسی را که دل بود نالان
شمارهٔ ۱۳ : در کوی تو ابیشه همی گردم ای نگار
شمارهٔ ۱۴ : ای کار تو ز کار زمانه نمونهتر
شمارهٔ ۱۵ : ای من رهی آن روی چون قمر
شمارهٔ ۱۶ : مار یغتنج اگرت دی بگزید
شمارهٔ ۱۷ : از چه توبه نکند خواجه که هر جا که بود
شمارهٔ ۱۸ : بر دل هر شکسته زد غم تو
شمارهٔ ۱۹ : من رهی آن نرگسک خردبرگ
شمارهٔ ۲۰ : ای خواجه گر بزرگی و اشغال نی تو را
شمارهٔ ۲۱ : به وی نرم هم به صبر و درم
شمارهٔ ۲۲ : ای از رخ تو تافته زیبایی و اورنگ
شمارهٔ ۲۳ : بر که و بالا چو چه؟ همچون عقاب اندر هوا
شمارهٔ ۲۴ : بتا! نگارا! از چشم بد بترس و مکن
شمارهٔ ۲۵ : دعوی کنی که شاعر دهرم ولیک نیست
شمارهٔ ۲۶ : عشق او عنکبوت را ماند
شمارهٔ ۲۷ : دو جوی روان در دهانش ز خلم
شمارهٔ ۲۸ : از بناگوش لعلگون گویی
شمارهٔ ۲۹ : اگر بگروی تو به روز حساب
شمارهٔ ۳۰ : شود بدخواه چون روباه بددل
شمارهٔ ۳۱ : مر مرا آگاهی از راه بزرگ
شمارهٔ ۳۲ : کفلش با سلاح بشکفتم
شمارهٔ ۳۳ : هرگز تو به هیچکس نشایی
شمارهٔ ۳۴ : چو زر ساوه چکان ایژک از او لیکن چو بنشستی
شمارهٔ ۳۵ : جهانیان را دیدم بسی ز هر مذهب
شمارهٔ ۳۶ : همه دیانت و دین ورز و نیکرایی کن
شمارهٔ ۳۷ : موی سپید و روی سیاه و رخ بچین
شمارهٔ ۳۸ : همی فزونی جوید اواره بر افلاک
شمارهٔ ۳۹ : زنی پلشت و تلاتوف و اهرمنکردار