بخش ۱ - الفصل السادس فی الرزق

هوش مصنوعی: اگر کسی شایسته ستایش است، جز آن کسی که قدرتش استوار و محکم است را نشناسید.

هوش مصنوعی: او به مردم قدرت می‌دهد تا روزی خوبی داشته باشند؛ مانند ستاره نیک و بد.

هوش مصنوعی: خداوند همواره روزی مردم را می‌داند و علم او مانند ذاتش جاودانه و ابدی است.

هوش مصنوعی: او با فرمان «باش و می‌باش» آفرینش و روزی را به هم مرتبط ساخت.

هوش مصنوعی: به همین دلیل، در زمان بیان و سخن گفتن، خداوند آفرینش را فرمان داد و روزی را به دنبال آن قرار داد.

هوش مصنوعی: یک فردی، دوباره بر روی مسئولیت خود تأکید می‌کند و به کسی توصیه می‌کند که به روزی‌هایی که خدا به او می‌دهد، توجه کند.

هوش مصنوعی: او الزام ندارد که به آن عمل کند، اما به خاطر سوگندش می‌خواهد که آرامش یابد.

هوش مصنوعی: بخشی که از راه واجب نیست، به خداوند آسمان و زمین قسم خورده شده است.

هوش مصنوعی: اگر روزی از کسب و کار سود کم یا زیاد شود، علم حقیقت به جهل تبدیل می‌شود، ای بد اندیش.

هوش مصنوعی: هر چیزی که بنده از آن بهره‌مند می‌شود، حقّی است که خداوند برای او مقرر کرده است.

هوش مصنوعی: بنده به هر صورت و به هر شکلی که باشد، سرانجام به چیزی که نیاز دارد می‌رسد، چه این چیز حلال باشد و چه حرام.

هوش مصنوعی: مهربانی او هنگامی که به مخلوقان توجه کرد، آنها را به بندگی خود دعوت کرد.

هوش مصنوعی: در زمانی که او لطفی به بندگان خود نازل کرد، آن روز برای آنها کافی و بسنده بود.

هوش مصنوعی: گفت برو و کارهای ما را انجام بده، هیچ نگران روزی و اموالم نباش.

هوش مصنوعی: زمانی که باید به نوعی تسلیم شوی و کارهای لازم را انجام بدهی، دیگر نمی‌توانی از تلاش‌ها و زحمت‌های روزمره‌ات بهره‌ای ببری.

هوش مصنوعی: ای عزیز، در کنار من باش، چون روزی تو بر عهده من است و بیهوده نرو.

هوش مصنوعی: هر کسی که راه تقوا و پرهیزگاری را در راه دوست برگزید، به نعمت‌های بی‌حساب و فراوانی دسترسی پیدا می‌کند.