بخش ۶۶ - اندر صفت صورت عالم

هوش مصنوعی: تو به ارزش و اهمیت خود در بالاتر از این دو جهان آگاهی نداری.

هوش مصنوعی: اگر تو با زنان نیک خصومت و争争 کنی، هرچند که مردی قوی و نیکو هستی، چنین رفتارهایی شایسته تو نیست.

هوش مصنوعی: ای بزرگ زاده، کم نیست که برای تو سفره‌ای گسترده و خوش‌آمدگویی برپا کرده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر تو در این دنیا از نادانی و خودخواهی دوری، خود را از حس غرور دور نگه‌داشته‌ای.

هوش مصنوعی: در هر مرحله از زندگی، نیاز به تفکر و حیات را احساس می‌کنی، مانند عقل و روح که بر اساس نُه اصل مهم و بنیادین، به سامان می‌آیند و بر کل جهان تأثیر می‌گذارند.

هوش مصنوعی: اگر لباس فنا و زوال را از تن بیرون کنی و به جمع کسانی بپیوندی که جاودانگی حق را درک کرده‌اند، به معنای واقعی در مسیر بقا و رستگاری قرار خواهی گرفت.

هوش مصنوعی: به شب‌هایی که به یاد تو می‌گذرانم، با دو سلام و چهار بار تکبیر، به یاد و احترام تو و روح تو ادای احترام می‌کنم.

هوش مصنوعی: آخشیجان و گنبد چرخ، نماد مرگ و فنا هستند و به زندگی و شکوفایی آسیب می‌زنند.

هوش مصنوعی: در این دنیا چه کار می‌توانی انجام دهی وقتی که از آرش مایه ترسی وجود دارد، زیرا بیمارش بدون سوال و پرسش است؟

هوش مصنوعی: از این دنیا و زندگی که پر از زحمت و مشکلات است بگذر، چرا که زندگی همچون نردبانی است که پایه‌هایش عمر ما را تشکیل می‌دهند و بالایش نشان‌دهنده مرگ است.

هوش مصنوعی: هر کسی که به این دنیا قدم بگذارد، باید نگاهی به حقیقت‌های آن بیندازد و از دقت نظر خود غافل نشود.