بخش ۴۷ - التمثیل فی اَصحابِ الغَفلةِ والجُهّال

هوش مصنوعی: در مسیر، یک آینه کثیف دید و به چهره خودش نگاهی انداخت.

هوش مصنوعی: صورت تو عیب‌هایی دارد؛ بینی بزرگ و لب‌هایی زشت، چشمی پر از آتش و صورتی که انگار با دست کشیده شده است.

هوش مصنوعی: وقتی عیوب او در آینه نمایان شد، او را بر زمین انداخت و گفت.

هوش مصنوعی: هر که دارای نیکی است، خدای او را به خاطر نیکی‌هایش پرورده، و هر که زشتی دارد، خداوند به خاطر زشتی‌هایش او را دور انداخته است.

هوش مصنوعی: اگر تو هم به زیبایی من بودی، هرگز در این راه ذلیل و خوار نمی‌شدی.

هوش مصنوعی: تنهایی او ناشی از رفتار زشت اوست، و تحقیر او به خاطر چهره‌ی ناپسندش است.

هوش مصنوعی: این طور است که انسان‌های نادان، مانند گلی زیبا به سوی آدم‌های دانا می‌روند، اما خودشان کور و بی‌خبر از حقیقت هستند.

هوش مصنوعی: در اینجا، با وجود حریفان ناتوان، خرد مرده‌ای وجود ندارد که به زحمت برگی از مرگ را نشان دهد. انسان‌های نادان و بی‌فکر نمی‌توانند با دشواری‌های مرگ روبه‌رو شوند.