قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: عشق تو همه وجود من را گرفت و از من و تو چیزی نماند. من در چاره‌ای برای دوری از خودم نیستم، زیرا عشق تو به فکر من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند به مقام و وجود واقعی تو دست پیدا کند، مگر اینکه ابتدا ریشه‌های تو را از زمین بکند و به تمام وجودت آسیب برساند.

هوش مصنوعی: لب تو با نسیم خوش‌ایندو، با چهره‌ات نیک و بد در هم آمیخته است، و آنچه از صورت تو می‌نماید تجلی مردی و زنی است.

هوش مصنوعی: خنجر تیز و برنده‌ای است که می‌تواند به گلو هر کسی آسیب برساند؛ هر کسی که به دنبال راهی برای نفوذ به ارتباطات دیگران است، باید بداند که این راه می‌تواند خطرناک باشد. در واقع، هر دروازه‌ای که به آن نزدیک شوی، ممکن است تو را با پیامدهای ناگواری روبرو کند.

هوش مصنوعی: پردهٔ زیبایی که تو در آن ظاهر می‌شوی، بویی مانند بوی عود دارد و سراسر وجود تو را مشغول کرده است، مانند جان اویس قرنی که به عشق و زیبایی غرق شده است.

هوش مصنوعی: وقتی که از کنار من عبور می‌کنی، جانم را سرشار از شوری و مستی می‌کنی. با آنکه به من توجهی نمی‌کنی، اما عقل و اندیشه‌ام را به زیر می‌کشی. وقتی که موهایت را به هم می‌ریزی، همه چیز را به هم می‌زنی و آرامشم را بر هم زدی.

هوش مصنوعی: وقتی دیوانه می‌شوم، تا بند و زنجیر خود را رها می‌کنم، اما وقتی هشیار می‌شوم، همه چیز را به هم می‌زنم و در هم می‌ریزم.

هوش مصنوعی: چند بار می‌خواهی جان مرا به خاطر خواسته‌ای که ندارم به خطر بیندازی؟ چند بار می‌خواهی به خاطر غم و ناراحتی بی‌دلی، عقل مرا به چالش بکشی؟

هوش مصنوعی: مرا زلف و چهره‌ات به دو جهت مختلف کشیده است؛ از یک سو زیبایی و از سوی دیگر، زحمت و درد. جانم را از این جدایِ دوگانگی نجات بده.

هوش مصنوعی: از طریق کلام شیرین تو، تلخی‌ها و سختی‌ها را فراموش می‌کنم. به همین دلیل، جانم را از شادی و نشاطی پاک کن.

هوش مصنوعی: وقتی تو بیایی، هم قلب و هم بدنم از پیشم می‌رود. دل که بود وقتی تو دلی، و بدن چه بود وقتی تو تنی؟

هوش مصنوعی: من از خودم خسته و دلزده‌ام، چون وقتی به درگاه تو می‌آیم، تو آنجا نیستی و وقتی که در غیبت تو می‌مانم، دیگر من وجود ندارم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در مجلس تو حضوری از من نیست، هیچ‌کس در مسیر تو هم‌نشین یا هم‌صدا نخواهد بود.

هوش مصنوعی: لقب بوالحسن به من داده شده، زیرا هر بار که درباره تو صحبت می‌کنم، احساس می‌کنم که در تخیلم تو را بیشتر و بیشتر حاضر می‌کنم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر غیاب یا دوری از وطن به وجود بیاید، همواره تلاش می‌شود که به نوعی از آنجا بیرون رانده شویم یا احساس غیبت کنیم. به عبارتی، با هر تغییر در وضعیت و حالتی که به وجود می‌آید، احساس دوری و بیگانگی از وطن در ما ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: چه زمانی من از ترس و امید رها می‌شوم تا اینکه از منع و بخشش تو، چشمک زدن تو عمرم را تباه کند و خنده‌ی تو زندگی مرا خوش بسازد؟

هوش مصنوعی: ای جانِ جهان، کی خواهد شد که عشق و محبت تو با لب و چشمِ زیبا و دلربایت به من هدیه شود؟ در این عشق، سنایی و فنا وجود عقل و تفکر سنایی و دیگر علم‌ها را فراموش می‌کند.