قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵

هوش مصنوعی: من نمی‌خواهم در مشکلات و بی‌ثمری‌ها دست بزنم، بلکه می‌خواهم در آسمان و ایده‌های بلند پرواز کنم.

هوش مصنوعی: در عشق، هم نفی و هم اثبات وجود دارد و من خواهم کوشید تا در قالب همیشه‌گی خود، آسیب‌ها را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: در دبیرستان، در یک گوشهٔ آرام و خلوت، مکانی برای خودم فراهم می‌کنم تا بتوانم بر روی مطالعه و کارهای خود تمرکز کنم و از فضای شلوغ دور باشم.

هوش مصنوعی: در عشق، با قدرت و جرأت حرکت می‌کنم و از بالاترین قله‌ها تا پایین‌ترین نقاط را طی خواهم کرد.

هوش مصنوعی: ای کاش هر لحظه مثل موسی به یاری عصا، با قدرت و اراده بر مشکلات دل غلبه کنم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم در محل ضرب سکه، آثار ارزشمند را روی سنگ صفا بزنم و این کار را به خاطر افراد کم‌مایه و سطحی‌نگر انجام نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: من هم مانند ایوب برای رسیدن به مصلحت و خیر، آماده‌ام که در برابر مشکلات و سختی‌ها صبور باشم.

هوش مصنوعی: در کنار دریای خشم، به خاطر عطر محبت، می‌خواهم صدایم را بر ترس و امید بلند کنم.

هوش مصنوعی: زنان کم‌سن و سال بر روی زندگی در حال پایان به سر می‌برند، اما من با اراده و عزمی قوی می‌خواهم بر مشکلات غلبه کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از سمت بیرون، در مقابل عالم و عقل، ادعای تسلیم و رضایت خود را بیان کنم.

هوش مصنوعی: با نیتی خالص و قلبی پر از عشق، می‌خواهم به صدای "لا اله الا الله" بپردازم.

هوش مصنوعی: من برای خدمت و بندگی در حضور عظمت و بزرگی الهی خواهم ایستاد.

هوش مصنوعی: من از کمان ایمان و اعتقاد خود تیر موفقیت را به سوی دل و آرزوهایم خواهیم زد.

هوش مصنوعی: در صورتتی که به مقام عدم و نابودی برسیم، خواهش می‌کنم با صدای کسی که دردی ندارد، درباره بی‌دینی و دیانت صحبت کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم خود را در جمع انسان‌های راضی و خرسند از تقدیر و سرنوشت قرار دهم و به آن‌ها ملحق شوم.

هوش مصنوعی: در حالت نشئه و شادابی مانند می‌نوشان، فریاد «من را می‌بینید» سر خواهم داد.

هوش مصنوعی: ای سنایی، من هر زمان که بخواهم در دامان (عطا و فضل) تو به نوازش و یک خستگی موقت خواهم پرداخت.