قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: بیا بلند شو و از منطق و عقل دور شو تا در دنیای عشق آزادانه قدم بگذاریم.

هوش مصنوعی: یوسف در چاه به خاطر محبت خداوند، چه نیازی به باز کردن صد هزار چاه دارد.

هوش مصنوعی: بیایید در بازی زندگی با آرامش و وقار حضور داشته باشیم و از خودمان بهترین نسخه را بسازیم، همان‌طور که جبرییل به عنوان نماد پاکی و عظمت شناخته می‌شود.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در زندگی ما تجربیات و چالش‌ها را به نمایش می‌گذارد، مهم نیست که خیر یا شر باشد، ما باید به آن‌ها بی‌اعتنا باشیم و از آن عبور کنیم.

هوش مصنوعی: به سفر و جستجوی دنیا می‌پردازیم، اما بهتر است از هر دو طرف درگیری و مشکل دوری کنیم.

هوش مصنوعی: از وجود خود، روحی چون کبک را رها می‌کنیم و روحی چون شاهباز به وجود می‌آوریم.

هوش مصنوعی: به مکان معنوی و نا پاکی‌های زندگی می‌رویم و با اندیشه‌ای ژرف، درها را به روی خرد و دانایی باز می‌کنیم.

هوش مصنوعی: برای زنده نگه‌داشتن روح و جان، آه و ناله را به دست ملک‌الموت بسپاریم.

هوش مصنوعی: برای به وجود آوردن آتش، باید چوب‌های خام را با دقت و محبت آماده کنیم.

هوش مصنوعی: ما به نیاز یکدیگر وابسته‌ایم و همه یکپارچه‌ایم، چون به او رسیدیم، حالا می‌توانیم با ناز و عشوه رفتار کنیم.

هوش مصنوعی: ما باید لذت‌ها و زیبایی‌های زندگی را به گونه‌ای بکار بریم که عقل و اندیشه‌مان را تحت تاثیر قرار ندهد و در انتخاب‌هایمان دقت کنیم.

هوش مصنوعی: دو زلف زیبای معشوق را در اتاقی پنهان کنیم تا از روزهای پر راز و رمز بهره‌مند شویم.

هوش مصنوعی: در دنیایی که فاقد زمین است، به عبادت و پرستش می‌پردازیم و در جهانی که بدون جا و مکان است، نماز می‌خوانیم.

هوش مصنوعی: بیایید حقیقت را درک کنیم و در عین حال، با ذکر خداوند، به دنیای مجازی و ظواهر هم توجه کنیم.

هوش مصنوعی: از سنایی باید یک باده‌ی درد بدست آوریم تا او را بشناسیم و به عمق وجودش پی ببریم.