بخش ۱۳ - قطعه

هوش مصنوعی: اگر روزی خورشید بپوشد و ماه را به تیرکمان تشبیه کنند، باید حواسمان باشد که در این لحظه، آفتاب در پشت قبه‌ای نقره‌ای قرار دارد.

هوش مصنوعی: گاهی از برکات و نعمت‌های زندگی، خاکی زینت‌یافته، پایه‌گذار خوشی‌ها می‌شود و گاهی از گرد و غبار روزگار، پرده‌نشین‌های ناامیدی می‌افتند.

هوش مصنوعی: چه زمان ممکن است او در صف فرشتگان قرار گیرد، در حالی که چون ماه نو پایه و اساسی برای نزدیک شدن ندارد؟

هوش مصنوعی: ای کسی که با یک ضربهٔ خنجر، جان صدها دشمن تشنه به خون را سیراب کرده‌ای، تو می‌توانی با یک قطره آب، زندگی را به آن‌ها برگردانی.

هوش مصنوعی: رای تو همچون فرمانی به آسمان صادر شد که در آن، وصال و پیوندی رنگین و روشن با نوید صبحگاهان ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: خشم تو مانند زهر، دل شیران را تباه کرده و آتش تیغ تو باعث شده که گردان‌ها کباب شوند.

هوش مصنوعی: من متعجبم که چرا در زمان تو باران و باد به این شدت بر گل‌های گنبد آسیب رسانده است.

هوش مصنوعی: زیبایی و عدالت تو باعث شده است که هرج و مرج و فتنه‌ای که بیدار بود، به خواب برود. اکنون دیگر چشم جهان جز خواب چیزی نبیند و در آرامش باشد.

هوش مصنوعی: کسی که با زخم زبان به تو سرزنش می‌کند، در واقع خود را در برابر قدرت تو، که همان تیغ سرکش و جهانی تو است، کوچک کرده است. تو همانند یک مالک چیره و مقتدر بر گردن دشمنان خود ایستاده‌ای.

هوش مصنوعی: خرد، همانند آب، جهان را شکل می‌دهد و جدیت و دانش در این دنیا به اندازه‌ی فهم یک کودک ساده است که الفبا را می‌خواند.

هوش مصنوعی: تو مانند خورشیدی که بر بام آسمان نشسته‌ای و تکیه‌گاهت بر چهار پایه است که در حقیقت، اساسی برای تمام عالم به شمار می‌رود.