شمارهٔ ۵۲ - حکایت

هوش مصنوعی: شنیدم که لقمان، مردی نیکوکار، بدون هیچ چشم‌داشتی به مردم قرض می‌داد.

هوش مصنوعی: کسی از تو صد درهم وام گرفت و در ذهن خود به فکر بازپرداخت آن نبود.

هوش مصنوعی: وقتی در کار مهمی که به دلیل آن باید راهنمایی یا شاهدی وجود داشته باشد، نیستم، حتی یک نیم دینار هم به لقمان نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: هنگامی که به این فکر افتاد که از ناتمام بودن کارها ناراحت است، در میان افکار و احساسات خود گم شد.

هوش مصنوعی: دوباره به سراغ لقمان آمد تا از او درخواست کمک و وام کند به خاطر لطف و بزرگواری‌اش.

هوش مصنوعی: با کمک و محبت لقمان، دلش به درک و آگاهی رسید و او را به مسیری دیگر هدایت کرد که مطابق میل او بود.

هوش مصنوعی: فکر و اندیشه، بار اول به من الهام کرد و در دلم جا گرفت، اما در نوبت دوم، آن احساس را مانند دفعه اول گم کردم و نتوانستم آن را باز یابم.

هوش مصنوعی: او از کار خود مطلع شد و با صد افسوس به خودش گفت که باید از افکار بدش پشیمان شود.

هوش مصنوعی: سومین بار به نزد لقمان آمد و صد درهم گرفت و برای کار خود راهی شد.

هوش مصنوعی: او به خود گفت: اگر از کارم سودی ببرم، به سرعت تمام وام لقمان را می‌دهم.

هوش مصنوعی: سرنوشت خوشی نصیبت شده و سودی که به دست آوردی، معادل سه‌صد درهم است، آن را به لقمان بردی.

هوش مصنوعی: شخصی لقمان را گرفت و به او گفت: درست را بدون اینکه ارزش آن را بدانند ببخش و از دست نده.

هوش مصنوعی: پس از این، نباید به افکار نادرست پرداخته شود؛ زیرا ما دوصد درهمی که گم کردی را در نظر داریم.

هوش مصنوعی: هر که از این درس عبرت گرفته باشد، باید تعجب کند که چگونه برخی افراد، به جای اینکه از آن چیزی بگیرند، چیزی را از دست می‌دهند.