۱- آیات ۱ تا ۱۲

بسم االله الرحمن الرحیم

عَبَسَ وَ تَوَلّٰی (۱) أَنْ جٰاءَهُ اَلْأَعْمیٰ (۲) وَ مٰا یُدْرِیکَ لَعَلَّهُ یَزَّکّٰی (۳) أَوْ یَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ اَلذِّکْریٰ (۴) أَمّٰا مَنِ اِسْتَغْنیٰ (۵) فَأَنْتَ لَهُ تَصَدّٰی (۶) وَ مٰا عَلَیْکَ أَلاّٰ یَزَّکّٰی (۷) وَ أَمّٰا مَنْ جٰاءَکَ یَسْعیٰ (۸) وَ هُوَ یَخْشیٰ (۹) فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهّٰی (۱۰) کَلاّٰ إِنَّهٰا تَذْکِرَةٌ (۱۱) فَمَنْ شٰاءَ ذَکَرَهُ (۱۲)

بنام خدای بخشاینده مهربان

روی ترش نمود و اعراض کرد (۱) که آمد او را کور (۲) و چه چیز دانا کرد ترا باشد که پاک شود (۳) یا پند گیرد پس نفع دهد او را پند (۴) اما کسی که توانگر شد (۵) پس تو مر او را متوجه می‌شوی (۶) و نیست بر تو که پاک نشود (۷) و اما کسی که آمد ترا که می‌کوشید (۸) و او می‌ترسید (۹) پس تو از او فارغ می‌باشی (۱۰) نه چنین است بدرستی که آن پندیست (۱۱) پس آنکه خواهد پند گیرد (۱۲)