غزل شمارهٔ ۹۲۵

هوش مصنوعی: اگر عشق و محبت گرم و مهربان دل‌های جهانیان را نوازش کند، بی‌تردید اشتیاق و آرزوی تو نیز می‌تواند دل‌های پر از غم را تسلی بخشد.

هوش مصنوعی: زیبایی مانند باغی است که همیشه در بهار نیست. هر گلی که با قطره‌های شبنم نوازش شود، لحظه‌ای تازه و شاداب است، ولی این تازگی همیشگی نیست.

هوش مصنوعی: آن کسی که می‌تواند به کارهای آشفته ما سامان دهد، همان کسی است که با نوازش زلف‌های پرپیچ و خمش، ما را نوازش کرده است.

هوش مصنوعی: شوربختی برای عاشقان زمانی که کعبه با آن مقام و منزلت، زمزم را به صدا درآورد، به گونه‌ای خوشایند و شیرین به نظر آمد.

هوش مصنوعی: خیر و برکت برای کسی که دارای نیکویی است فراهم شده است. هر کس که بر لب جام بوسه بزند و به آن احترام بگذارد، به نوعی سرنوشتش دستخوش تغییرات مثبت خواهد شد.

هوش مصنوعی: افراد خوش‌نیت و پاک‌دل مانند دانه‌های یک تسبیح هستند؛ هر کسی که به دل دیگری محبت کند، تمام جهان را مورد محبت قرار داده است.

هوش مصنوعی: عشق اگر از زمین مرا بلند کند، آسان است؛ اما محبت اگر از دل‌های کوچک برآید، مانند شبنم خواهد بود که به لطافت و زیبایی می‌نوازد.

هوش مصنوعی: تنهایی، دل‌های غمگین را به هم نزدیک می‌کند. غم دل ما را آرامش می‌بخشد و دل پر از غم را نوازش می‌کند.

هوش مصنوعی: آتش عشق هنوز از چهره‌های فرزندان او می‌جوشد، همانند سیلی که در باغ بهشت آدم را نوازش کرد.

هوش مصنوعی: انتقام او به نوعی حق نمک را ادا خواهد کرد. آن درد و رنجی که بر دل سیاه او نشسته، درمانی را بعهده خواهد گرفت.