غزل شمارهٔ ۸۴۹

هوش مصنوعی: دل من به سادگی از هر گونه نقش و زرق و برق خالی شده و حالا چشمم به دو جهان بسته است.

هوش مصنوعی: نتواند كمانِ توانايم مرا به زنجير كشد و عقل سرزنشم نكند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مانند مجنون شوم و در کویر wandering کنم، جاده‌ی من را مار چون می‌خزد.

هوش مصنوعی: صبر من در دل زمین مانند کودکانی است که دستان خود را روی هم گذاشته‌اند.

هوش مصنوعی: من مانند یک گوهر هستم که از قطرهٔ خود راضی است و به فکر بیش از آن نیستم.

هوش مصنوعی: خداوندی که من را بدون درخواست و خواسته‌ی خودم به زندگی و روزی می‌رساند، خود به من روزی می‌دهد.

هوش مصنوعی: دلم پر از مشکلات و دغدغه‌هاست، اما اگر یکی از این مشکلات حل شود، آرامش خاطر پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشم من به زیبایی تو افتاده و به همین دلیل، نور زندگی‌ام از بین رفته است.

هوش مصنوعی: به خاطر سرخوشی و شوق فراوان، حال و وضع آسمان به گونه‌ای تغییر کرده است که مانند یک کمان سست و ضعیف به نظر می‌رسد و من خود را در دام این حال و هوا احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی کدو نیست، شیشه به بار نمی‌نشینم و نمی‌توانم با قدرت شراب، خود را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: من به قدری در صحبت کردن مهارت ندارم که بتوانم کسی را که به راحتی در حرف زدن است، مجاب کنم.

هوش مصنوعی: تخته مشقِ نقش‌ها مانند یک آیینه، لوح ساده من را آذین‌بندی کرده است.

هوش مصنوعی: هر چه بیشتر نوشیدنی می‌نوشم، احساس تشنگی‌ام بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: در حالت بی‌خود و غفلت، مانند چشمی که قربانی شده، از اراده و انتخاب خود آسوده‌ام.

هوش مصنوعی: عشق مانند آب گوارا، مرا از حالت مستی بازمی‌گرداند.

هوش مصنوعی: سفر و حرکت من به خاطر وجود آب‌های راکد و موانع متوقف شده است.