غزل شمارهٔ ۶۸۱

هوش مصنوعی: هر کسی که در پی علم و دانش نیست، نمی‌تواند به راستی از زیبایی و معانی عمیق آن بهره‌مند شود. کاغذ و گل‌های زیبا، بدون محتوا و معنا، تنها زینت‌هایی بی‌فایده‌اند.

هوش مصنوعی: دل را کم‌کم با درد و زخم آشنا کن تا اینکه مثل کباب در آتش نسوزد و سوختگی نداشته باشد.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که در دل داریم شرم کن، تا کی مثل گوهر در آب به شکل بسته و پنهان باقی بمانیم؟

هوش مصنوعی: روشندلان از مرگ نمی ترسند، زیرا نور و روشنی با زوال و پایان از بین نمی‌رود، همان‌طور که آفتاب هیچ‌گاه کم نمی‌شود.

هوش مصنوعی: افرادی که درخواست طول عمر می‌کنند، به نظر می‌رسد که جهان پر از خرابی و فساد را ندیده‌اند.

هوش مصنوعی: دست از آرزوها و خیالات بیهوده بردار، زیرا که رهایی از این افکار بی‌معنا به‌راحتی می‌تواند به شناختن و درک عمیق‌تر از زندگی منجر شود.

هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر کارهای بدش حسرت و ندامت داشته باشد، اشک او مانند بارانی می‌شود که تیرگی دلش را از بین می‌برد و به روشنی می‌انجامد.

هوش مصنوعی: از زیبایی و جذابیت لب‌های او به قدری شوق و هیجان افزوده می‌شود که با اضافه شدن نمک، طعم این شراب هم بیشتر و دلچسب‌تر می‌گردد.

هوش مصنوعی: هر صبح و شب، غیرت آن جوانی که هرگز از بین نمی‌رود، مثل خون روییدنی است که خورشید را دچار زخم می‌کند.

هوش مصنوعی: آیا کافی نیست که چشمان ملایمت پرده‌های خواب را به حرکت درآورند؟ تو می‌توانی رخت خواب را از مخملی دو رنگ بسازی.

هوش مصنوعی: وقتی تیر امید از کمان بیرون می‌آید، به مانند خاکی که به پای درخت تو ریخته می‌شود، آبی که برای آن درخت لازم است نیز فراهم می‌شود.

هوش مصنوعی: صائب، چه کسی به ما که ذره‌ای بیش نیستیم رحم می‌کند؟ آیا آفتاب هم بر گردون، که خاک را به خود می‌مالد، رحم خواهد کرد؟