غزل شمارهٔ ۵۱۳

هوش مصنوعی: احساس ترس و نگرانی از وضعیت دنیا و شرایط زندگی، به من دست داده است؛ به گونه‌ای که حتی نمی‌توانم خودم را به زنجیر دو زلف آن محبوب ببندم.

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ی زیادی از خیال تو آشفته‌ام که برگه‌ی مشق جنون من به هم ریخته است و آینه‌ای که در دست دارم نیز تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: من به خاطر وفا و پایبندی‌ام، در حال برقراری رابطه‌ای محکم هستم، اما در واقع من آن کسی نیستم که بتوان مرا به زنجیر کشید.

هوش مصنوعی: هرچند که همچون آبله بر هر کف پا بوسه زده‌ام، اما در این مسیر هیچ کسی نیست که مرا بشکند و متوقف کند.

هوش مصنوعی: چشمان تو به قدری جذاب و فریبنده است که دام‌ها را به راحتی از هم می‌گسلد. اگر این نگاه تو نبود، هیچ آهویی نمی‌توانست مرا از نظر پنهان کند.

هوش مصنوعی: در دو جهان، همه‌چیز به من وابسته بود و به همین دلیل بود که روزی سر زلف تو در دستان من قرار داشت.

هوش مصنوعی: تیغ من با غیرت خود را نشان داد، هرچند که با یک دست توانست مرا به زمین بزند.

هوش مصنوعی: من از صحبت کردن با مردم فراری‌ام، زیرا نمی‌توان به آنها اعتماد کرد. مانند ماهی که دهانش بسته است و غم و اندوه مرا در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: زمانی که از خاک برمی‌خیزم و به قیامت می‌روم، همانند آبی که در سبو است، دستم را بر دوش می‌گذارم. اگر چشمان تو این‌گونه بر من بچرخند، من را مست و شیدا خواهند کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که همه چیز بین من و او شلوغ و پرجمعیت می‌شود، چگونه می‌توانم او را در آغوش بگیرم؟ چون وجود او باعث می‌شود که من خودم را از دست بدهم.

هوش مصنوعی: خاک در کاسه دشمن می‌افتد و هر که به من بی‌احترامی کند، در نهایت به ذلت و سقوط می‌رسد.

هوش مصنوعی: سرو آزاده من که از قید و بند دنیا ترسی نداشت، به خاطر رفتار تو دچار حیرت و سردرگمی شد.

هوش مصنوعی: جایی دیگر جز آیینه نمی‌بینم که نشان‌دهنده من باشد. حتی اگر طوطی‌وار هم صحبت کنم، فقط من هستم که خود را می‌گویم.