غزل شمارهٔ ۴۸۲۱

هوش مصنوعی: به کسی یاد نده که با چشمانش اشک بریزد، مثل اینکه ابر تیره باران می‌بارد.

هوش مصنوعی: به موهایم نپیچ، به یاد او در اشک‌ها غوطه‌ور نشو و این کار را یاد نگیر.

هوش مصنوعی: دل ما را از غم و دردهای خود پر کن و به ما یاد نده که چگونه از روی اشک و اندوه، نالیم و شکایت کنیم.

هوش مصنوعی: سیلاب نمی‌تواند به عاشق بیاموزد که چطور در دشواری‌ها بیافتد و سرخورده شود.

هوش مصنوعی: به عشق‌بازان، سختی جان دادن را نآموز و به می‌نوشان، هنر بخشیدن لباس را یاد نده.

هوش مصنوعی: در شب‌های جدایی، خود را ناراحت نکن و به یاد عشق و زیبایی گذشته نیفت.

هوش مصنوعی: آموختن روش‌های آسیب رساندن به دیگران و ایجاد درد با احساسات، کار درستی نیست. به جای این کار، باید یاد بگیریم که چگونه با محبت و احساسات خوب، به دیگران نزدیک شویم و از آزار رساندن دوری کنیم.

هوش مصنوعی: کسی که به سرما خورده است، خوب می‌داند که تحمل سختی‌ها و دردها چه معنایی دارد. این تجربه به او یاد می‌دهد که چگونه با شرایط دشوار کنار بیاید و از آن‌ها عبور کند.

هوش مصنوعی: با عاقل‌ها از عشق و داستان‌های آن صحبت نکن، زیرا عشق تنها به ناله و شکايت از گذشته‌ها تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: از زاهدان خشک و بی‌روح، شیوه‌ی وجد و سماع را نیاموز؛ چرا که مانند نبضی مرده، از آن‌ها حرکتی بر نمی‌آید.

هوش مصنوعی: زاهد که از خود بیرون نمی‌آید، چگونه می‌تواند معنای رهایی را بفهمد؟ مثل این است که چوب خشکی بخواهد پرواز کند، اما نمی‌داند که چگونه باید پرواز کند.

هوش مصنوعی: میل به بوسه و نوازش او، هنری است که خصلت بازیگوشی را به بچه‌ها نمی‌آموزد.

هوش مصنوعی: خداوند به دلپذیری و زیبایی در چشمان آهوان ناز و فریفتگی را به ما تعلیم می‌دهد.

هوش مصنوعی: به من نگو که چگونه باید دور شمع بچرخم، زیرا من از خانواده‌ای هستم که عشق را می‌شناسند.

هوش مصنوعی: علم عاشقانه یک هدیه الهی است و نیازی نیست که برای عاشق شدن آموزش ببینیم؛ عشق به خودی خود یک هنر است که از دل می‌جوشد.