غزل شمارهٔ ۴۷۳۲

هوش مصنوعی: ای خیال تو، هر نظری که به تو می‌افکنم، مرا به دنیای جدیدی می‌برد و با هر نفسی که می‌کشم، دل‌تنگی‌ام به سمت تو شکل و رنگ جدیدی پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: عاشق شدن و به دنبال عشق رفتن تنها راهی است که می‌تواند باعث زندگی حقیقی شود، زیرا هیچ میوه‌ای جز رنج و درد عشق در زندگی پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: در احساسات من گریه‌ای وجود دارد که نشان‌دهنده شدت عشق من است و هر قطره اشک من به نوعی داستان عاشق دلی شکسته را بازگو می‌کند.

هوش مصنوعی: از خودت دور نشو، زیرا آن چشم بازیگوش تنها به پرده‌های دل نیاز دارد و نمی‌تواند وسایل دیگری برای سفر داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر آب سیلاب به خانه‌ی این نا آگاهان برسد، به دنبال جایی دیگر برای زندگی خواهند بود و گل‌ها در آب رشد خواهند کرد.

هوش مصنوعی: گردن خود را نچرخان که در این باغ جز تلخی‌های درون، چیزی دیگر به دست نخواهی آورد.

هوش مصنوعی: هرکس که در اوج خشنودی و رضایت باشد، هر امواجی که از این محیط به او برسد، او را به ساحل دیگری خواهد رساند.

هوش مصنوعی: دل خود را به نور یک شمع سپرده‌ام که هر لحظه در یک پنجره جدید و در جمعی دیگر درخشیده است.

هوش مصنوعی: همه چیز را به خوبی بگذران و از شادابی دل و اشک چشمت بهره ببر؛ امروز دیگر نفعی در آب و گل وجود ندارد.

هوش مصنوعی: شور و شوق نداشته باش که هر جا را نگاهی بیندازی، فقط سراب‌ها و توهمات بی‌اساس را می‌بینی و واقعیت‌های دروغین زیادی در اطرافت وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل خود را به دنیا نده، زیرا در خارج از آسمان، زیبایی‌های دیگری برای تو وجود دارد که بهتر از اینجا هستند.

هوش مصنوعی: محنت و غم را با گریه به جان بخر، زیرا در زیر خاک، هیچ چیزی جز اشک‌های تو وجود ندارد که بتواند روشنی‌بخش دل باشد.