برگردان به زبان ساده
ز حال تشنه لبان خنجر ترا چه خبر؟
فرات را ز شهیدان کربلا چه خبر؟
هوش مصنوعی: از حال تشنه‌ها و دردهای‌شان چه می‌دانی؟ آیا از وضعیت آب فرات و جان باختن‌های شهیدان کربلا آگاه هستی؟
تمام عمر به بیگانگان برآمده‌ای
دل ترا ز سخنهای آشنا چه خبر؟
هوش مصنوعی: تمام عمرت را با افرادی غریبه سپری کرده‌ای، حالا دلت از صحبت‌های آشنایان چه خبر دارد؟
مرا چگونه شناسد سپهر خود نشناس؟
خبر نیافته از خویش را ز ما چه خبر؟
هوش مصنوعی: چگونه آسمان می‌تواند مرا بشناسد، در حالی که خود را نمی‌شناسد؟ اگر از خودش خبر ندارد، از من چه خبری خواهد داشت؟
ز پشت آینه روی مراد نتوان دید
ترا که روی به خلق است از خدا چه خبر؟
هوش مصنوعی: آدم نمی‌تواند صورت واقعی تو را از پشت آینه ببیند، زیرا تو به مردم می‌نگری و از حقیقت الهی بی‌خبر هستی.
یکی است نسبت خار و حریر در ره من
مرا که از سر خود فارغم ز پا چه خبر؟
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به نوعی از ارتباط میان خود و دو چیز متفاوت اشاره می‌کند: خارو حریر. او به این نکته اشاره دارد که یکی از این دو چیز برای او معنای خاصی دارد و اینکه او از سر خود بی‌خبر است و باید ببیند که چه چیزی او را از پا می‌اندازد یا مانع پیشرفت او می‌شود. به طور کلی، در اینجا نوعی تضاد و بحث درباره‌ی تأثیرات مختلف در زندگی فرد وجود دارد.
ترا که نیست خبر از هوای عالم آب
ز لطف آب و ز کیفیت هوا چه خبر؟
هوش مصنوعی: تو که از وضعیت دنیا خبر نداری، چطور می‌توانی از لطافت آب و ویژگی‌های هوا باخبر باشی؟
توان به درد رسیدن ز راه آگاهی
مرا که محو بلا گشتم از بلا چه خبر
هوش مصنوعی: من می‌توانم به درد و رنج دیگران برسم و به آنها کمک کنم، اما خودم درگیر بلا و مشکل دیگری شده‌ام که خبر از آن ندارم.
ز حال صائب مسکین که خاک ره شده است
ترا که نیست نگاهی به زیر پا چه خبر
هوش مصنوعی: صائب مسکین از حال خودش می‌گوید که به شدت دچار غم و ناامیدی است و احساس می‌کند که به عنوان یک فرد معمولی و فراموش‌شده‌ای در زندگی دیگران، ارزش و توجهی ندارد. او از بی‌توجهی دیگران به خود ناراحت است و به نوعی از عمق تنهایی و بی‌پناهی‌اش سخن می‌گوید.
