غزل شمارهٔ ۴۶۸۹

هوش مصنوعی: سخن گفتن را بدون تردید ادامه بده و مراقب باش که لطف خود را به آن‌هایی که تشنه‌اند برسانی و آب را به آن‌ها برسانی.

هوش مصنوعی: از درگاه دل اقیانوسی از آنچه جستجو می‌کنی بجو. نیازی به هر خاک و مکان مرگبار نیست؛ مراقب باش.

هوش مصنوعی: در این بوستان، مانند گل‌ها و زیبایی‌ها، نشو و نما کن و خود را نازک‌دل و حساس نکن. به خاطر لطافت و حساسیت دیگران، اسیر نگرانی‌ها نشو.

هوش مصنوعی: به دل شکسته و جگر زخمی خود را راضی کن و برای به دست آوردن نان، آبروی خود را خرج نکن.

هوش مصنوعی: مبادا خواب عمیق تو را از زندگی بازدارد، مرگ را به خاطر نداشته‌هایت فراموش نکن، پس از مسیر کاروان دور شو و خود را در خطر نینداز.

هوش مصنوعی: به خودت توجه کن و عیب‌هایت را بشناس. سعی نکن بی‌عیب به نظر بی‌آیی، بلکه به یاد داشته باش که دیگران را قضاوت نکن.

هوش مصنوعی: اگر به خودپسندی و بی نیازی ات دامن بزنی، هیچ چیز جز درس عبرت از زندگی نخواهی آموخت. مراقب باش!

هوش مصنوعی: به پیامدهای صحبت‌های خود توجه کن و آگاهانه حرف بزن، زیرا ندانسته ممکن است آسیب ببیند. مانند اینکه تیر در کمان نشسته و باید با احتیاط عمل کرد.

هوش مصنوعی: اگرچه صدای صبح خنک و تازه است، اما فقط سخن راست را بر زبان بیاور و از دروغ پرهیز کن.

هوش مصنوعی: اگر به رسیدن به هدف خود فکر می‌کنی، همچون امواج در این دریا باش و از خودت مراقبت کن.

هوش مصنوعی: دنیا مانند یک مسافرخانه خراب است و مردم در آن به سفر رفته‌اند، پس از مسافران انتظار نداشته باش که خاطر جمع باشی. مراقب باش!

هوش مصنوعی: راست و کج بودن مانند آب زلال و روشن است، از جوی منحرف نشوید؛ زیرا به نیازمند کج رفتاری و انحراف از مسیر خود آسیب می‌زنید.

هوش مصنوعی: تو که همچون پریی معنوی و زیبا هستی، ای صائب، از این صورت‌های بی‌معنا و خنک کننده‌ای که همچون بت‌ها هستند، دوری کن.