غزل شمارهٔ ۴۶۱۰

هوش مصنوعی: عزت‌طلبی و جست‌وجوی مقام و حرمت، فرد را از مشکلات و دشواری‌ها دور می‌کند. مانند این‌که یوسف، با وجود این‌که در چاه و زندان بود، برتر و معروف‌تر شد.

هوش مصنوعی: بخیلان نمی‌گذارند که در آزادی باشم، چون نمی‌توانم بگویم که این مردم از بخشندگان دیگران بیشتر شکرگزاری می‌کنند.

هوش مصنوعی: وقتی که دریا پر از مرجان است، دیگر وجود آن فایده‌ای ندارد؛ همان‌طور که داشتن طلا برای نیازمندان سودی ندارد. در واقع، اگر ثروت و نعمت در میان افراد توزیع نشود، ارزش آن کم می‌شود.

هوش مصنوعی: سگ وقتی که از صاحبش روی برمی‌گرداند که به اندازه کافی سیر شده باشد، زیرا در زمان کمبود، بیشتر به دستورات گوش می‌دهد.

هوش مصنوعی: برکت و آرامش زندگی به دعا و خواست خدا بستگی دارد، و در این میان، امنیت و آسایش همچون خوابگاهی می‌ماند که شیر در دشت‌های سبز و پرمعنا به دنبال آن است.

هوش مصنوعی: چهره‌های زشت در آینه‌های تاریک پنهان می‌شوند و به همین دلیل، نادانی بیشتر از واقعیت‌ها را نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: آب در ظرف سفالی بهتر از شراب در جام طلاست، زیرا عمر لذت خاکی‌ها بیشتر است.

هوش مصنوعی: آزار و ناراحتی که از صورت نیکو و زیبا به درویشان می‌رسد، بیشتر از زخم‌هایی است که در لباس آنها به چشم می‌خورد. این بدان معناست که آسیب‌هایی که از جانب ظاهر به افراد تحمیل می‌شود، بیشتر از زخم‌ها و مشکلاتی است که در لباس یا ظاهر آنها وجود دارد.

هوش مصنوعی: انگیزه و اراده از قدرت کلام و سخنان شیرین، شرمنده شده و در زمین، برکت و خیر بیشتری مانند باران نیکویی نازل می‌شود.

هوش مصنوعی: در این دنیا، میزان حیرت و شگفتی هر فرد به اندازه بینش و فهم اوست. هرچقدر کسی درک عمیق‌تری داشته باشد، در زمانه‌ی فعلی، شگفت‌زده‌تر خواهد بود.

هوش مصنوعی: در میان عارفان، مقام بسط و گشایش بر مقام قبض و محدودیت برتری دارد و فیض و علم به دست آمده از قرآن کریم، به مراتب بیشتر از آن چیزی است که به طور خلاصه بیان شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که دلش تیره و غمگین است، بیشتر از آنکه از گلستان خوشی‌ها بهره ببرد، به یاد درد و رنج و مشکلات خود می‌افتد و به آن‌ها توجه می‌کند.