غزل شمارهٔ ۴۶۱

هوش مصنوعی: زمانی که شب‌های تاریک می‌گذرد، فرصت‌هایی برای بیان احساسات وجود دارد و در این لحظات، کشتی دل می‌تواند با بادبان‌هایش به سوی فهم و شناخت بیشتری جلو برود.

هوش مصنوعی: ای غافل از خدا، چه اندازه در جاذبهٔ ناخدا غرق شده‌ای! در این سفر، باد هیچ اراده‌ای جز دعای یارب‌یارب ندارد.

هوش مصنوعی: به افرادی که خود دردی ندارند، نمی‌توان امید داشت که برای حل مشکلات دردناک دیگران کمک کنند. تلاش برای بهبود درد و مشکلات از سوی کسانی که خود رنجور نیستند، بی‌فایده است. مانند این است که کسی بخواهد خار را از پای خود بیرون بیاورد در حالی که نیش عقرب‌ها او را می‌زنند؛ در چنین وضعیتی، حل مشکل اصلی ممکن نیست.

هوش مصنوعی: عشق او مرا از بند و محدودیت‌های باورهای مذهبی آزاد کرد، چرا که وقتی او مانند خورشید درخشید، ستاره‌ها و سایر نورها محو شدند.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم آن معشوق جسور چه فکرهایی در سر دارد که از شوخی‌های او، عقاید و شیوه‌های مختلف مذهبی ایجاد شده است.

هوش مصنوعی: اگر چنین کسی که به بچه‌ها آسیب می‌زند دیوانه شود، در فرصتی کوتاه مدارس به خاطر این مشکل تعطیل خواهند شد.

هوش مصنوعی: اگر حجاب عشق مانع نشود، می‌توان مشاهده کرد که خطی که به درستی کشیده نشده، مانند رشته‌ای از گوهرها از آن لب‌ها بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: از سر شوق چشم تو ای محبوب، تا چه زمانی در این دنیای پر از تنهایی و وحشت، این روح‌ها و قالب‌ها بی‌هدف سرگردان خواهند بود؟

هوش مصنوعی: کسی که از خواسته‌های خود گذشت و به دیگران کمک کرد، نیازهایش برطرف می‌شود و مردم راست‌گو از خاک اهل حقیقت می‌توانند به خواسته‌های خود برسند.