غزل شمارهٔ ۴۵۹۷

هوش مصنوعی: نور ماه بر روی آب می‌درخشد و ابرها را به زیبایی جلوه‌گر می‌کنند و مانند عسل، شیرینی خاصی به چهره‌ی شب می‌بخشند.

هوش مصنوعی: اگر احسان و نیکی به مانند کشتی‌ای که در خشکی بند شده باشد، نتواند در دنیای خشک و بی‌آب اثری بگذارد، در این صورت مثل کاغذ ابری خواهد شد که بدون آب، هیچ زیبایی و تاثیری نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: دریا آب خود را به شکل گره‌ای در خود نگه داشته است، مانند جواهری که خشک و خارج از دریا می‌آید و سپس مانند قلابی از ابرها بیرون می‌رود.

هوش مصنوعی: پیش از این، او به راحتی و بدون اختیار جواهراتی را از دستانش می‌ریخت، اما اکنون در زمان کشت، بارانِ گوهرهای نایاب نازل می‌شود.

هوش مصنوعی: خازن اگرچه ظاهری ساده و بی‌ارزش دارد، اما از کج‌خلقی و بدخلقی رهایی ندارد. اما به مانند ابر، وقتی می‌افتد و شاداب می‌شود، می‌تواند زندگی و نشاط بیاورد.

هوش مصنوعی: دل‌های شب در طوفانی از گریه به تلاطم می‌افتند و به نظر می‌رسد که چشمان من، پرده‌های خواب ابر را می‌بینند.

هوش مصنوعی: در زمان فقر و تنگدستی، انسان دل به خدا می‌سپارد و به سوی او می‌شتابد، همان‌طور که وقتی دریا خشک می‌شود، ابرها به آن می‌رسند.

هوش مصنوعی: در زیر بار این لطف و احسان، هیچ فرد بخشنده‌ای باقی نمی‌ماند و آن وام دریا از شدت هجوم سیلاب ابر، تسلیم می‌شود.

هوش مصنوعی: در دستان بخشندگان، جواهر ثابت نمی‌ماند؛ مانند قطره‌ای که بخاطر بی‌قراری‌اش، شبیه جیوه یا ابر می‌شود و به راحتی تغییر شکل می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگرچه من دیگر آبرویم را در برابر دریا نریزم، اما اگر چشمانم از اشک پر شود، باز هم دریا مرا سیراب نخواهد کرد.