غزل شمارهٔ ۴۵۶۶

هوش مصنوعی: از این دنیا هیچ چیز جز تجربه و عبرت را نبر، هرچه می‌خواهی از نظر دور کن و نگذار که به تو آسیب برساند.

هوش مصنوعی: روح انسان مانند پرنده‌ای است که می‌خواهد به سوی آسمان‌ها پرواز کند، اما در دنیای مادی و خاکی، نسبت به آن وابستگی دارد. با این حال، مانند عیسی که به آسمان‌ها صعود کرد، روح می‌تواند از این قید و بندها رها شود و به سیر و سلوک معنوی بپردازد.

هوش مصنوعی: اگر چشمی داری، مانند حبابی بر سطح دریا، تا لحظه آخر نگاهت را از روی دریا برندار.

هوش مصنوعی: گفتن حق به اندازه‌ای سخت است که ممکن است جان انسان را به خطر بیندازد. مانند حلاج که در جوش و خروش مستی از مینا بیرون نیامد، انسان باید با هوشیاری و دقت در گفتن حقیقت عمل کند.

هوش مصنوعی: عمر طولانی و بی‌پایان در این دنیا وجود ندارد، پس نباید در تلاش برای به دست آوردن آن باشید، زیرا مانند موجی که از آغوش دریا بیرون می‌آید، ناپایدار و زودگذر است.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و خوبی کار خود، گردن خود را بالا نبر، زیرا ای کوه کن، از ستمگری کارفرما غافل نشو.

هوش مصنوعی: هرگز فراموش نکن که در جستجوی خود، ممکن است با دشواری‌ها و چالش‌هایی مواجه شوی. نباید از پیگیری اهداف خود بازایستی و باید با وجود موانع، همچنان تلاش کنی.

هوش مصنوعی: اگر در این باغ و گلزار تو را بکشند، دستت را مانند شانه‌های زلفی به شکل صلیب بر روی سرت قرار نده.

هوش مصنوعی: زندگی بدون شراب، تلخ و بد است. بنابراین تا زمانی که به سوی مرگ می‌رویم، از لذت‌های زندگی دست برنداریم.

هوش مصنوعی: دامن ساقی را از دست نکن، چون که تو و دست چشم تو به هم وابسته‌اند. همچنین، چشمت را از چشمان زیبای شهلا برنگردان.

هوش مصنوعی: هرچند که صائب همچون صدف، جواهراتش را با سخنانش به نمایش می‌گذارد، اما ای مهر خاموش، در حضور دریا، لب از سخن برندار.