غزل شمارهٔ ۴۵۶۴

هوش مصنوعی: درد و داغ عشق را از چشمان اشکبار پنهان کن و اجازه نده تا آینه حقیقت را نشان دهد.

هوش مصنوعی: در دست سبوی شراب، اختیار و کنترل وجود ندارد. اگر عشق از دل تو بیرون بیاید و فاش شود، باید آن را درک کنی و به آن معذور باشی.

هوش مصنوعی: افراد با ملاحظه و احتیاط مانند ریزه‌چینان، مواظب و نگهدار دارایی‌های خود هستند و به همین دلیل، محصولات و دارایی‌شان را در زیر بال یک مور مخفی کرده‌اند.

هوش مصنوعی: در این سوگ و اندوه، نمی‌توان زندگی را بی‌عشق و بی‌احساس گذراند. ای بی‌احساس، به خویشتن توجه کن و بفهم که چه تأثیری بر زندگی دیگران داری.

هوش مصنوعی: با دستان خود غذا و آب را آماده کن و تمام آن را به پادشاه چین تقدیم کن.

هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که در دنیای زندگی، زمانی که از تو دور هستم، مانند کاسه‌ای که سرنگون شده، ناامید و بی‌قرارم. حالتی شبیه به نرگس مست دارم که در گلی روییده است و نمی‌داند چه بر سرش آمده. در واقع، احساسات و وضعیت من در این مدت فرسوده و سرگردان است.

هوش مصنوعی: تو ای صائب، حریف ما که مثل برق و بی‌رحم هستی، بهتر است که از آتش ما دوری کنی. ما خودمان هم از آتش در امان نیستیم، پس دستت را از ما دور نگه‌دار.