غزل شمارهٔ ۴۴۷۸

هوش مصنوعی: چشمی که به نظر می‌رسد بیمار است، تو نباید فریب کارهای زیرکانه‌اش را بخوری.

هوش مصنوعی: لبخند او به وضوح چشیده می‌شود، گویی که آبی در دل سنگ عقیق وجود دارد و به ناچار خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: راه نابودی چندان سخت نیست، اما راهی که در آن همدم نباشد، دشوار به نظر می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کسی که با دلش به دنیا نگاه کند، دنیای اطرافش برای او مانند یک باغ زیبا به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: مست و هوشیار در برابر هر کس و هر چیز در دسترس است و هر کسی به شکل خود رفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: از راه ظاهری نرو و به دنبال معنای عمیق باش؛ چون انسان‌ها، حتی در بی‌خبری و خواب، می‌توانند آگاهی و بیداری را نشان دهند.

هوش مصنوعی: سیل، بنیان و اساس هستی را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. هرچند که به نظر می‌رسد زخم‌هایش کم‌عمق و سطحی هستند، اما در واقع تأثیر عمیقی دارند.

هوش مصنوعی: یک دانه می‌تواند به صورت نامحدود از آسیای دنیا تولید شود و از چشم نابینا، اشک‌های زیادی از نظر بگذرد.

هوش مصنوعی: چهره دنیا با نشانه‌های زشت و عذاب‌آور، در نظر بی‌خودان و افراد نادان، به زیبایی و ارزش می‌آید.

هوش مصنوعی: کسی که من به دنبالش می‌گردم، با چشم دلش به مناظر زیبای دنیا نگاهی می‌کند.