غزل شمارهٔ ۴۳۴۷

آن کسی که تو را می جوید، با خانه ی گلی کعبه (که نمادی از جایگاه توست) سر و کار ندارد. ضمیر و وجود ما مانند آیینه ای است که به دنبال حقیقت خود توست، پس به دیوار خانه ی تو روی ندارد

هر لحظه با رنگ و رویی دیگر ظاهر می شوی و زیبایی ات را متجلی می کنی، درحالی که ما به سادگی دل داده ایم

حتی چرخش سنگی که در فلاخن (ابزار پرتاب سنگ) مدام درحال دوران و گردش است، بالاخره تمام می شود. این ماییم که سرگشتگی مان حد و اندازه ای ندارد.

هوش مصنوعی: در این لاله‌زار، هیچ چیز نمی‌تواند آن‌چنان که باید آرامش‌بخش باشد. این میکده هم، ساغری پر از شراب ندارد که دل را شاد کند.

هوش مصنوعی: وقتی چهره زیبایت را دیدم، دل‌ من مانند آینه‌ای شکست و هیچ‌کس نمی‌تواند تحمل چنین دیداری را داشته باشد.

هوش مصنوعی: در هر پیچ و تاب زلف زیبای تو، دام و فریبی نهفته است و این زنجیره هیچ قسمت بی‌فایده‌ای ندارد.

در روزگاری که عشق من ارزشی ندارد، گهر وجودم مانند مهره ی گِلی ناچیز شد. هرچند که همین هم رحم است به منی که خریدار ندارم

هوش مصنوعی: ما کسانی هستیم که در خلوت و تنهایی خود، به زیبایی‌های خیال و اندیشه دلخوشیم و در دنیای خود، عطری از گل و طبیعت احساس نمی‌کنیم.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی شب‌خوان به خاطر بازیگوشی‌های شبنم ناراحت است، ولی بیچاره اطلاعی از مشکلات و شکاف‌های دیوار ندارد.

هوش مصنوعی: در سرزمین رضایت، زخم زبان‌ها و حواشی وجود دارد، اما در این دشت وسیع، هیچ خار و خاشاکی نمی‌بینیم.

صائب مانند آتشی است که ترس و گریزی از رقیبان و دیگران (که مانند چوب خس و خارند) ندارد