غزل شمارهٔ ۴۳۱۹

هوش مصنوعی: از دریای نعمت، سهم دیگری به من رسید، در حالی که آنچه برای دیگران آورده بودند، کف و عسل بود، اما به من چیز دیگری رسید.

هوش مصنوعی: آسمان بر نوشته‌ام مهر تأیید زد و این نشان سنگین و تأثیرگذار بر من مانند نشان سرخی گل لاله است که به من رسیده است.

هوش مصنوعی: هر مرحله‌ای از زندگی که در دل آن راز و عشق ذخیره شده بود، در یک ظرف جمع شد و چون جامی به من رسید.

هوش مصنوعی: در روزی که دست کرم آستین را بغل کرد، هزاران دامن پر از جواهر به من رسید.

هوش مصنوعی: من زیر نور خورشید و ماه، خود را نمی‌فروشانم، این روشنایی از دنیای دیگری به من رسیده است.

هوش مصنوعی: عمر طولانی را در حالت احساس کمرنگ و خمار گذراندم، تا اینکه سرانجام جامی از نوشیدنی مستی به من رسید.

هوش مصنوعی: جناح‌های من به خاطر زهر تلخی که خورده‌ام، مانند پرندگان رنگارنگ و زیبا شده است. تا زمانی که طعم شیرینی شکر به من برسد.

هوش مصنوعی: وجود من درگیر جستجوی زندگی است، و پاکی و نیکی من باعث شده تا آنچه که به دست آورده‌ام، هرچقدر که ضعیف و کم‌زور بوده، به مرور زمان قوی و بارور شود.

هوش مصنوعی: شکر خدا را که به من سخنان شیرینی هدیه شده که از بخشش های ساقی کوثر به دست آمده است.