غزل شمارهٔ ۴۱۳۵

هوش مصنوعی: گروهی که با عشق و احترام به پای محبوب خود بوسه می‌زنند، همچون نقطه‌ای هستند که به وسیله پرگار به دور آن می‌چرخند و اختیارشان نزد اوست.

هوش مصنوعی: رفتی و دلی را پر از شادی کردی، اما در عین حال، غم و درد به دل خیلی‌ها نشسته است. در هر گوشه، دل‌ها به یاد تو، پر از عشق و اندوه است.

هوش مصنوعی: آشفتگان دیگر به نظم و ترتیب خود پایبند نیستند و از زینت‌ها و نشانه‌های مذهبی خود مانند ردا، تسبیح و زنجیرهایشان گذشته‌اند.

هوش مصنوعی: من را به مانند ماری فریبنده درآورده‌اند، به طوری که برای دستیابی به گنج، زهر صد پیاله را به من نوشانده‌اند.

هوش مصنوعی: متن بیانگر این است که شخص، بارها و بارها در آتش درد و اندوه فرو رفته است و به همین دلیل، احساس می‌کند که مانند جرقه‌ای از دلش شعله‌ای برخواسته و او را بیدار و هوشیار کرده است. این تجربه‌های سخت باعث شده که او نسبت به زندگی و جهان پیرامونش آگاه‌تر شود.

هوش مصنوعی: مردان واقعی در برابر حوادث و مشکلات زندگی ثابت قدم می‌مانند و از مکان خود فرار نمی‌کنند، زیرا آن‌ها به چیزی بیشتر از جان خود پایبند هستند و از آنچه که دارند دفاع می‌کنند.

هوش مصنوعی: چو موجی که از کوثر می‌گذرد، گروهی که دل خود را به زیبایی دندان‌های یار سپرده‌اند، دامن خود را رها می‌کنند.

هوش مصنوعی: از آن شرابی که در میکده سرو می‌شود، من همان کسی هستم که ته‌مانده‌ای از آن را به نرگس بیمار داده‌اند.

هوش مصنوعی: این افراد زاهد و خشک که به نظر می‌رسد زندگی ندارند، چرا که مانند افرادی که زیر یک سقف به خواب رفته‌اند، به حالت بی‌تحرکی درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: از صبح زود انتظار نداشته باش که امیدی به خوشبختی داشته باشی، زیرا این نعمت را در تاریکی شب به ما داده‌اند.