غزل شمارهٔ ۴۰۶۵

هوش مصنوعی: دل به شدت داغ و غمگین شده، اما در عین حال هیچ تلاشی برای تغییر وضعیتش نکرد. این شمعی که در کنار ماست، خاموش شده و حتی یک بار هم برای اندوهش اشکی نریخته است.

هوش مصنوعی: هرگز روزگار به من کمکی نکرد و امیدم را مانند زلف‌های پریشان نچید، بلکه همیشه در درد و اندوه باقی ماندم.

هوش مصنوعی: سالک با شوق و انگیزه ای قوی از دنیا عبور کرد و هیچ توجهی به ویرانه و خرابی‌ها نداشت.

هوش مصنوعی: بهتر است به احساسات و عواطف خود توجه کنیم، زیرا در مواجهه با چالش‌ها و سختی‌ها، باید به قدرت و حکمت خود ایمان داشته باشیم.

هوش مصنوعی: فانوس هرگز به اندازه‌ی تابش شمع نمی‌سوزد و همیشه برای دل پروانه‌ای ارزش قائل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه لاله‌ی چشمش زیبا و مانند چراغ بهار بود، اما عمر او به اندازه‌ای نبود که حتی یک پیمانه شراب بنوشد.

هوش مصنوعی: در چنین زمانی، دل نگران و بی‌قرار من، به فکر و اشتیاق یک گوشه از میخانه نیست.