غزل شمارهٔ ۴۰۵۷

هوش مصنوعی: به خاطر قامت بلند او، هیچ‌کس نمی‌تواند به او نگاه کند و هیچ پرنده‌ای نمی‌تواند از کنار او پرواز کند.

هوش مصنوعی: زمانی که صحبت آغاز می‌شود، مناظره و گفتگو داغ و پر حرارتی به خود می‌گیرد، به طوری که گوینده نمی‌تواند از دیدگاه‌های دیگر غافل شود.

هوش مصنوعی: اشک‌هایم نمی‌توانند غبار خاطر من را برطرف کنند و این گرد و غباری که بر وجودم نشسته، مثل سیلی است که قادر به ویرانی خانه‌ام نیست.

هوش مصنوعی: از زیبایی لاله‌زار، نعل اسب واژگون بر روی خاک کشته‌ها افتاده است و اگر از ناز بگذرد، این وضعیت دگرگون نخواهد شد.

هوش مصنوعی: در درون من، عشق و محبت یک کبک شاد و زیبا وجود دارد که حتی عقاب‌ها نیز نتوانند از آن فاصله بگیرند و پرواز کنند.

هوش مصنوعی: من از ناتوانی فریاد نمی‌زنم، بلکه از انصاف و مروت است که صدایم شنیده نمی‌شود.