غزل شمارهٔ ۴۰۴۱

هوش مصنوعی: چهره تو صبر را از دل بی‌قرار من می‌گیرد و درخشش تو مانند آینه، اختیار مرا همچون جیوه سلب می‌کند.

این احساس شگفتی و سردرگمی که در وجود من هست، من را مثل یک تشنه از کنار آب گذر می‌دهد.

شراب، از سرِ بی‌مغز و تو خالی من، دست خالی گذشت. سیل از کلبهٔ فقیر چه چیزی خواهد برد؟ 

هوش مصنوعی: دیوانه‌ها به خاطر اتهاماتی که به آنها زده می‌شود، به وضوح مست هستند و کسانی که عقلشان سر جایش است، در واقع مشغول نوشیدن شراب ناب هستند.

هرکسی که از گذر ایام به آسمان پناه ببرد، از سادگی کشتی‌اش را به سمت گرداب برده است.

من یک جا از شتاب و گذر عمر آرامش ندارم. در گذر سیل چه کسی خوابش خواهد برد و آسوده خاطر خواهد بود؟ 

زاهد از گوشهٔ رندانه بسیار بسیار دور است. این شمع خاموش را هیچکسی به محراب نخواهد برد.

در گذشته در شرایط سخت هم از غرور به خواب نمی‌رفتم. حالا ولی در آسان‌ترینِ وضعیت‌ها هم خواب من را می‌برد. 

سنجهٔ بی‌جگری‌ها و ترسیدن‌ها به میزان پولک‌هاست! ماهی از وحشت موج رنج قلاب را به جان می‌خرد. 

صائب، هرکسی که مثل لاله جگرش را از دست نداده، با خون دلی که می‌خورد، لذت شراب سرخ‌رنگی را خواهد برد.