غزل شمارهٔ ۳۶۵۴

هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال راحتی و آسایش در این دنیا باشد، نباید انتظار داشته باشد که از چیزهای بی‌فایده یا ناامیدکننده، نتیجه‌ای خوب بدست آورد.

هوش مصنوعی: برای یافتن خدا در مکان‌های مقدس و عبادتگاه‌ها، باید دل و جان خویش را در جستجوی او خالی و مشتاق کنیم. فقط کسی که در دلش محبت واقعی و عشق به معبود دارد، می‌تواند این را درک کند.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی به جز دست خالی نیست، برای غواصی که در این دریا فقط به دنبال مروارید گرانبهایی می‌گردد.

هوش مصنوعی: امید است که کسی که در دل و چشمانش به دنبال توست، هرگز ناامید نشود.

هوش مصنوعی: هر که از سرچشمه حیات و زندگی بهره‌مند شود، مانند خضر سبز و شاداب خواهد بود و از زنگار و کدورت‌های زندگی خجالت نخواهد کشید.

هوش مصنوعی: طمع و آرزو کردن به چیزی مانند آرزو کردن به یک آهو است که وحشی و آزاد است. هرکس که به دنبال زیبایی و جذابیت نرگس باشد، باید آماده باشد که به نتایج و عواقب آن نیز توجه کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال حقیقت و ارزش‌های واقعی باشد، همانند کسی است که از حباب آب، در پی یافتن گوهر و جواهر می‌گردد؛ چرا که فقط کسانی که به جستجوی معرفت و حقیقت می‌پردازند، می‌توانند از دنیای ظاهری و محدود گذر کنند و به شگفتی‌های واقعی دست یابند.

هوش مصنوعی: انسان نمی‌تواند از عمق وجود خود ناامید شود، چرا که دل همیشه به دنبال آزادی از زلف‌های گیسوی پیچیده و درهم است.