غزل شمارهٔ ۳۶۴۷

هوش مصنوعی: عجب است که در بهار، صدای دلنشینی به گوش نرسد، یا اینکه حتی فایده و سودی از خارهای روی دیوار حاصل نشود.

هوش مصنوعی: هر چه را که از دست بدهی، بهتر از آن به تو داده می‌شود. اما من هیچ چیزی را از دست ندادم که ارزش بالاتری بیابم.

هوش مصنوعی: قیمت زیبایی و جذابیت به اندازه اشک‌های سوزان ما نیست، زیرا جان ما که در عشق سوخته، بهایی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر درمان این درد و غم، سنگین و دشوار است، مسأله این است که جان کسی را می‌گیرد که دردی دارد و به درمانی دسترسی ندارد.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای رفتار کن که هیچ کس نتواند به تو نزدیک شود، زیرا من نیز هیچ گاه دنبالت نیامدم که به تو نرسم.

هوش مصنوعی: به دنبال محبت و مهر از آسمان‌ها نباشید، زیرا صبحی که این‌گونه آغاز می‌شود، تنها استخوانی خشک و بی‌فایده است که برکتش به عالم دیگر نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: من هرگز به دامان تدبیر و برنامه‌ریزی نرفتم، چرا که از پس آن نمی‌توانستم به موقعیت و سرنوشت خود پی ببرم و تیر قضا و قدر مرا نمی‌زد.

هوش مصنوعی: امروز حرف‌های تو ارزش خاصی دارند، این دارایی‌ای است که هیچگاه به قیمت و بها نخواهد رسید.