غزل شمارهٔ ۳۶۰۷

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان سر و وضع ناپسند را با لباس مرتب درست کرد، همان‌طور که نمی‌توان با جمع شدن در یک مکان از طوفان نجات پیدا کرد.

هوش مصنوعی: وقتی گل لبخند می‌زند، دیگر نمی‌تواند به حالت غنچه برگردد. سر که از عشق به هم ریخته، دیگر به آرامش نمی‌رسد.

پردهٔ شرم مانع نمی‌شود که آن سرکشیی که در زیبایی نهفته است دیده نشود. همانطور که ابر نمی‌تواند مانع دیده شدن برق صاعقه بشود.

هوش مصنوعی: حلاج از خدا می‌خواهد که به او یاد دهد تا به درون حقیقت و معرفت برسد. او خواهان درک عمیق و اصلی‌ترین نقطه وجود است، اما در عین حال می‌داند که این مسیر دشوار و پرآشوب است و نمی‌توان به سادگی از آن عبور کرد.

هوش مصنوعی: دزدی که در شب روشن ماه به سر می‌برد، آگاه است و می‌داند که دل‌های پاک و روشنی که در درونشان گوهر وجود دارد، نمی‌توانند به فریب شیطان گرفتار شوند.

هوش مصنوعی: از نگاه خالی ما، روزی‌ها پخش شده است. دانه در دام نمی‌تواند پریشان شود.

هوش مصنوعی: از پرورش نفس خود دست بردار، زیرا این نفس بدکردار مانند سگ دیوانه‌ای است که هرگز اصلاح نمی‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که صدف مهر خاموشی بر لب خود نگذارد، آب در درونش نمی‌تواند مروارید بیاندازد.

هوش مصنوعی: حرص و طمع باعث می‌شود که انسان برای به دست آوردن چیزی پریشان و ناآرام شود، اما مانند موری که در دستان سلیمان راحت و قانع است، او هرگز به دنبال چیزهای بزرگ نمی‌رود.

هوش مصنوعی: هر کس که دارای ماهیت حقیقی و درونی نباشد، مانند فردی است که در میدان نبرد با لباس پیروزی وارد می‌شود، اما در واقعیت هیچ سلاحی برای دفاع و مبارزه ندارد.

هوش مصنوعی: خیالی است که صائب از گفتار سیر و خسته گردد. کسی که تشنه است، هرگز از منبع حیات بخش سیراب نخواهد شد.