غزل شمارهٔ ۳۵۷۲

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۷۲

در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

نفس سوخته‌ام سنبل و ریحان می‌بود

دردمندان چه قدر خون جگر می‌خوردند

درد بی‌دردی اگر قابل درمان می‌بود

می‌شد از حبس دل دولت هرجایی خون

رزق اسکندر اگر چشمه حیوان می‌بود

گر گلوگیر نمی‌شد غم نان مردم را

همه روی زمین یک لب خندان می‌بود

دارد از خرمن من برق دریغ ابر بهار

آه اگر مزرع من تشنه باران می‌بود

داده بودند عنان تو به دست تو، اگر

جنبش نبض تو در قبضه فرمان می‌بود

صائب اسرار جهان جمله به من می‌شد فاش

اگر آیینه من دیده حیران می‌بود

غزل شمارهٔ ۳۵۷۱: مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بود غزل شمارهٔ ۳۵۷۳: نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود

برگردان به زبان ساده

در خیالم اگر آن زلف پریشان می‌بود

نفس سوخته‌ام سنبل و ریحان می‌بود

هوش مصنوعی: اگر در خیال من آن زلف پریشان وجود می‌داشت، نفس سوخته‌ام به جای درد و رنج، مانند گل سنبل و ریحان خوشبو و زیبا می‌شد.

دردمندان چه قدر خون جگر می‌خوردند

درد بی‌دردی اگر قابل درمان می‌بود

هوش مصنوعی: دردمندان چقدر رنج می‌برند و تحمل می‌کنند، در حالی که اگر درد بی‌دردی واقعاً قابل درمان بود، وضعیت متفاوتی داشت.

می‌شد از حبس دل دولت هرجایی خون

رزق اسکندر اگر چشمه حیوان می‌بود

هوش مصنوعی: اگر دل از بند خود رها می‌شد، نعمت‌های بی‌پایانی برای اسکندر فراهم می‌آمد، همان‌طور که اگر چشمه زندگی موجود بود، یک زندگی سرشار از نعمت در دسترس بود.

گر گلوگیر نمی‌شد غم نان مردم را

همه روی زمین یک لب خندان می‌بود

هوش مصنوعی: اگر مشکلات و غم نان وجود نداشت، همه انسان‌ها در سراسر زمین لبخند بر چهره داشتند.

دارد از خرمن من برق دریغ ابر بهار

آه اگر مزرع من تشنه باران می‌بود

هوش مصنوعی: عذاب آوری است که ابر بهار از خرمن من عبور می‌کند، در حالی که کاش زمین من به آب باران نیاز داشت و تشنه بود.

داده بودند عنان تو به دست تو، اگر

جنبش نبض تو در قبضه فرمان می‌بود

هوش مصنوعی: اگر حرکت نبض تو در دست تو بود، به تو دینامیسم و اختیار کامل داده بودند.

صائب اسرار جهان جمله به من می‌شد فاش

اگر آیینه من دیده حیران می‌بود

هوش مصنوعی: اگر آیینه من از شگفتی‌ها و اسرار جهان می‌توانست حرف بزند، همه آنچه را که در دل داشت به من نشان می‌داد.

غزل شمارهٔ ۳۵۷۲

اطلاعات

برگردان به زبان ساده