غزل شمارهٔ ۳۴۸۱

هوش مصنوعی: حسرت بر سرگذشت و عمر هدررفته‌ام در دل من باقی مانده است، همان‌طور که سیلاب به دریا می‌رود، اما علف‌های هرز و خارها در کنار آب می‌مانند.

هوش مصنوعی: در وجود من، دل شیدا و پر از آرزو، از زیبایی‌های باغ و بهار، تنها خاری باقی مانده است که در سینه‌ام درد می‌کند و نمی‌رود.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که مرکز دایره، نماد آزادی است و دل ما خواسته است که در قید و بند و محدودیت‌ها باقی نماند.

هوش مصنوعی: به هرکس که در مسیر عشق از راه راست منحرف شود، بال و پر پرواز از هر موج سراب به او داده می‌شود.

هوش مصنوعی: عنکبوتی در حال تدارک برای شکار مگس است و زاهدی خشک و بی‌روح در حال خاموشی و خیال بافی زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: هرکسی که در زندگی‌اش دچار کدورت و غبار باشد، می‌تواند حال و هوای درونی من را درک کند، زیرا خود را در این آینه می‌بیند.

هوش مصنوعی: دل به تماشای او مشغول شد، چون امید آمدنش را داشت، اما آب در آن لعل و گوهر باقی ماند.

هوش مصنوعی: آن روح از این دنجی غم‌انگیز نمی‌خواست بماند و غم‌های دل ما همانند گرد و غبار در نهایت سکوت خاموشی در پشت دیوار باقی ماند.

هوش مصنوعی: در صبح قیامت، دامن خونین ما که ناشی از شکست‌ها و مصیبت‌هایمان است، به گونه‌ای به گردن محبوب ما آویزان شده و نشانگر لطافت و زیبایی‌های دلدارانه‌ی ماست.

هوش مصنوعی: هر کسی که به تماشای تو مشغول باشد، قادر است مشکلات دو جهان را حل کند و گره‌های سخت را باز کند.

هوش مصنوعی: دانه‌ای که سوخته بود، از زمین سر برآورده، اما دل بی‌حاصل ما در گوشه دیوار باقی مانده است.