غزل شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: هرگونه که بخواهی، دل ما را بشکن، چون دل ما به عشق و شادمانی تعلق دارد و از عاشقان خون خوشی را نمی‌گیرند.

هوش مصنوعی: از دوری راحتی دشمن، در بدنم دردی دارم که نبض من را به تپش وا می‌دارد و انگشتان مسیحا را به حیرت می‌آورد.

هوش مصنوعی: چرا از کارفرمایان در مورد سال و ماه سوال می‌کنی؟ آن‌ها چه می‌دانند که سیل بی‌پروا چگونه می‌تواند شن‌های صحرا را بشمارد؟

هوش مصنوعی: از آن روزی که آهوی محبوبم از چنگ من فرار کرد، اشک‌هایم همچون سیل بر روی دشت می‌ریزند و او را با ناخن می‌خراشم.