غزل شمارهٔ ۳۳

هوش مصنوعی: هرچند که از نظر پنهان شده‌ای، اما او هنوز هم در هر مکان، به دنبال زیبایی‌ها و جذابیت‌های تو می‌گردد.

هوش مصنوعی: از ظرافت و نازکی اندیشه نمی‌توان به عمق وجود تو پی برد، چگونه می‌توان نور بینایی تو را درک کرد؟

هوش مصنوعی: چشم‌ها به خاطر محدودیت‌هایشان نمی‌توانند به عمق جان پی ببرند؛ در واقع، پرده‌ای که بر روی دید جهان است، باعث می‌شود که تو را به شکل ظاهری ببینند.

هوش مصنوعی: زمانی که الف به خاطر اتصال به حروف دیگر به طور مستقیم قرار می‌گیرد، تعداد زیاد مردم نمی‌تواند از یکتایی تو بکاهد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال تو می‌گردد، غیرت من را به همراه می‌برد، حتی اگر نتوان او را پیدا کرد، می‌دانم که در جستجوی توست.

هوش مصنوعی: وجود کامل تو نیازی به حواس پنجگانه ندارد، زیرا ذات تو خود به خود نیاز به سخن گفتن و دیدن دارد.

هوش مصنوعی: اگر دو فرمانده وجود داشته باشد، نظم و ترتیب جهان به هم خواهد ریخت. مشاهده ی اتحاد و یکپارچگی، برای تو کافی است که عالم را به زیبایی بسازی.

هوش مصنوعی: تو به قدری شکیبا هستی که شش جهت را از وجود خود دور می‌کنی؛ این آیینه از دیدار خودت می‌سازد، اما از تحمل و صبوری توست که این‌گونه به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی تمام دنیا را به خاطر خودت تحت تاثیر قرار دهی، چه کسی می‌تواند مانع خودخواهی‌ات شود؟

هوش مصنوعی: اگر انسان خودش را عاری از عیب ببیند و فقط به نقاط ضعف دیگران توجه کند، اگرچه از نظر بینش به جایی نرسیده باشد، در حقیقت هیچ دستاوردی از بینایی واقعی ندارد.