غزل شمارهٔ ۳۱۲۴

هوش مصنوعی: شراب و شوری که در شیشه و ظرف وجود دارد، واقعاً حالت سرخوشی را منتقل نمی‌کند و نور عشق و محبت در نیلوفر یا گل موجود نیست.

هوش مصنوعی: چراغ درخشان طور در فانوس نمی‌تواند پنهان بماند، همان‌طور که آتش سرزنده در ظرف مخصوصش نمی‌تواند آرام گیرد.

هوش مصنوعی: مردم در این مکان غم‌انگیز، با اشک‌های خود به چهره‌شان نگاه می‌کنند، اما دیگر هیچ آینه‌ای برای دیدن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هر کس که از محبت و لطف دل دیگران بهره‌مند شود، همیشه در زندگی‌اش برکت و نعمت خواهد داشت و هرگز دچار کمبودی نخواهد شد.

هوش مصنوعی: علم ظاهری نمی‌تواند با دل پاک و صفای درونی هم‌نشینی کند؛ مانند اینکه تصویر در آینه فقط با جوهر واقعی قابل مشاهده نیست.

هوش مصنوعی: در آن لحظه، جراحت‌های زیادی بر قلبم وجود دارد و تنها راهی که برای تسکین می‌یابم این است که لب‌هایم را بجوم.

هوش مصنوعی: از خط زیبای گلرخان، به دلخواه خود بردار، چون در این مکان که مانند فردوس است، چنین ریحان جان‌پروری وجود ندارد.