غزل شمارهٔ ۲۹۳۵

هوش مصنوعی: دل پر شور من هر لحظه خواسته‌های زیادی دارد. چه خوب است که ساقی، در یک کدو، انواع رنگ‌ها و طعم‌ها از شراب دارد.

هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت افرادی که در اطراف ما هستند توجه نکن، زیرا آن‌ها به مانند خورشید، با هر ذره‌ای از وجودشان گفتگو می‌کنند و روحی پر از نور و انرژی دارند.

هوش مصنوعی: من کسی هستم که از شدت تشنگی، حتی آب را به قیمت جانم و از لبه شمشیر می‌طلبم؛ وگرنه هر کجا که سرخی وجود دارد، قطعا آبی برای سیراب شدن پیدا می‌شود.

هوش مصنوعی: جز از رفتار گرم و صمیمانه‌ام، دیگر چه کسی را دارم که در شب‌ها چراغی باشد که راه جستجو و поис من را روشن کند؟

هوش مصنوعی: نسیم خزان به ورق‌های درختان می‌وزد و زیبایی گل‌ها را می‌رباید. هر کسی که مثل بلبل به رنگ و بوی گل‌ها توجه داشته باشد، این تغییرات را حس می‌کند.

هوش مصنوعی: از دنیای خسته و کسالت‌بار انتظار نداشته باش که شادی و نشاطی به تو بدهد، چرا که این باغ پر از گل، در واقع اشک‌های خونین را در دل دارد.

هوش مصنوعی: از افراد کم‌احیتار و بی‌اعتبار، کسانی که به مقام و ثروت رسیده‌اند، می‌توانند با تلاش و کوشش، همانند افرادی که در جوار ثروتمندان هستند، جایی پیدا کنند و از نعمت‌ها بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: ای شخص با عفت، از هجوم آرزوها مطمئن نباش؛ چرا که این فرد بی‌پرده، حتی پیراهن یوسف را نیز وصله می‌زند.

هوش مصنوعی: در روزگار ما، ناسازگاری و ناهماهنگی به قدری رایج شده است که حتی کودکان نیز در حین شیر خوردن از مادرشان دچار مشکلاتی می‌شوند که گویا استخوانی در گلویشان است.

هوش مصنوعی: بگذاریم برای آن بلبل زیبا که گل را در ظاهری تازه و به زینت اشک‌های شبنم آراسته می‌بیند، لذت گریه‌ای پنهان وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: از شدت اندوه و تنگنا، آهی از گلوی من بیرون نمی‌آید. چه خوب است گردنی که طوقی از حلقه‌های موی او به گردن دارد.

هوش مصنوعی: به چهره‌ی خود آب نریز، چون آب زندگی را به هدر نده، زیرا کسانی که به آبرو و حیثیت خود توجه دارند، در زمان مناسب به شادابی و رونق می‌رسند.