غزل شمارهٔ ۲۹۳۳

هوش مصنوعی: آیا کسی به فکر ما پریشان حال‌ها هست؟ کسی که صدها چراغ عشق را در آستین خود پنهان کرده؟

هوش مصنوعی: از جمعیت امید، فکر می‌کردم که بی‌نیاز می‌شوم، غافل از اینکه در آنجا صاحب کیمیای نظر بر دانه‌چین‌ها توجه دارد.

هوش مصنوعی: ای کاش خوشنودی و شادابی بر روی زمین پاکی که هر چیزی که از آن برمی‌داری، شیرینی و خوشبویی در دل دارد، برای من باشد.

هوش مصنوعی: در دل امید داشتم که از لبانش زندگی و شیرینی بگیرم، اما بی‌خبر بودم که زیر آن ظاهر زیبا، زهر جانسوزی نهفته است.

هوش مصنوعی: عدالت ایجاب می‌کند که هر کسی که به زبان گندم حرف می‌زند، از محصول دیگران بهره‌مند نشود. به عبارتی، هر کس باید از زحمات و توانایی‌های خود بهره‌مند گردد و از آنچه که خود تولید نکرده است، چیزی نگیرد.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال لذت و خوشی واقعی هستی، به جای آرزوهای دور و دراز، به استفاده مناسب از زمان حال قانع شو. زیرا کسانی که همیشه به دنبال چیزهای دور هستند، هیچ وقت روزهای خوبی را نمی بینند.

هوش مصنوعی: اگر عارف یک بار از خود فاصله بگیرد و سفر کند، متوجه می‌شود که لذت‌های زندگی مشابه زیبایی بهار در دل کویر پنهان است.

هوش مصنوعی: هرگز فراموش نکن که با ایجاد اثر و قدم گذاشتن در مسیر یادآوری و ماندگاری، می‌توانی از فنا و فراموشی در امان بمانی. مرگ ناشناسی و عدم شناخت مانند حصاری آهنین است که شکست ناپذیر به نظر می‌رسد، اما با نشان دادن خود و اثرگذاری، می‌توانی بر این حصار غلبه کنی.

هوش مصنوعی: کدامین گوهر گرانبها از دست او افتاده است که با هزار چشم روشن آسمان را به زمین می‌نگرد؟

هوش مصنوعی: هنگامی که نور دوستی به زمین افتاد، متوجه نشدم که چرخ روزگار با بی‌وفایی‌اش نسبت به مهر و محبت، چه ظلمی کرده است.