غزل شمارهٔ ۲۹۲۸

هوش مصنوعی: صورت خالکوبی شده بر چهره‌ی ماه، آیا کیست که بتواند مقام محبوب من را داشته باشد؟ آن چهره که به تازگی گل می‌سوزد و عمری به تقویم کهنه گواهی می‌دهد.

هوش مصنوعی: مرا چهره‌ای زیبا و دلربا است که حیرت و شگفتی را در چهره‌ام نمایان می‌سازد. خوشا به حال طوطی که از جلوه‌های زیبایی در آینه، سخن می‌گوید و می‌تواند با این جلوه‌ها ارتباط برقرار کند.

هوش مصنوعی: لبی که همانند لعل است، به من تبسم نمی‌کند و از آن خط زیبایی که دارد، شکرشکن طوطی مانند می‌باشد.

هوش مصنوعی: دریانوردان، نوری مثل نور یعقوب (که به یوسف اشاره دارد) ندارند؛ و اگر داشتند، هر حبابی که در دریا می‌بینند، مانند یوسف در لباسش می‌درخشید.

هوش مصنوعی: در این میخانه پرهیجان، هر جامی که می‌بینم، پر از لعل‌های زیباست که شوری همچون آتش در دل دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه در گلزار قفس‌های زیادی وجود دارد، اما فراموشی من باعث غمگینی‌ام از دوری و جدایی است و تنها چیزی که یادآور وطنم است، همین یاد و خاطرۀ آن است.

هوش مصنوعی: در این جمع، چراغی وجود دارد که به نسیم صبح می‌خندد و این نسیم، از فانوس خود به تنهایی و با آرامش در این محفل حضور دارد.

هوش مصنوعی: تن آسانی نمی‌تواند دامن دل‌های پاک و روشن را آلوده کند، زیرا شبنم مانند نعل در آتش، بر گل‌های چمن اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: افراد خودپسند و خودمحور، درکی از حقیقت و واقعیت جهان ندارند. اگر هم ذهنی دارند، آن به خودشان آسیب می‌زند و به آنها کمک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند که او مانند قلمی که صد دلداده دارد، از هر سو سخن زیبا و نازکی دارد، اما علاقه‌اش به من، عاشقانه است.

هوش مصنوعی: هر موج دریا نمی‌تواند از آن گوهر نایاب خبری به دست آورد، زیرا در دل گرداب‌های عمیق، دریا خود با حیرت و زیبایی‌اش روبه‌رو است.

هوش مصنوعی: ای سنگدل، دل مرا آزرده نکن؛ زیرا آن روی نازک و زیبا همانند یوسف است که لطافت و زیبایی‌اش به پیرهن نیاز ندارد.

هوش مصنوعی: دهان با لذت درباره آن لب زیبای میگون صحبت می‌کند، که مانند سنگ عقیق می‌درخشد و درخشش آن از تابش خورشید سرخ رنگ می‌آید.

هوش مصنوعی: دل پرخون من کجا می‌تواند زیر نگین قرار بگیرد؟ همان‌طور که یک پرنده زیبا مانند سهیل دارای جگرهای خونین و مشکلات بسیار است، قلب من هم با درد و غم بسیار مواجه است.