غزل شمارهٔ ۲۹۲۱

هوش مصنوعی: لبی که با بوسه‌ای شیرین همراه است، در میان حیرت و سردرگمی من وجود دارد؛ این لب میان نازکی و لطافت خود، پیچ و تاب خاصی دارد که در دل غیرتم تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تعجب می‌کنم که چرا کارهای من به رسوایی ختم نمی‌شود در حالی که دشمنی با نگاهی پر از خیانت در کمین من نشسته است و آماده است تا صبر و تحمل مرا آزمایش کند.

هوش مصنوعی: من مانند غباری هستم که هیچ‌کس بر من تسلطی ندارد و همیشه در حالی که خاکسارانه رفتار می‌کنم، در مرتبه‌ای از عزت قرار دارم.

هوش مصنوعی: اگرچه من به خاک و زمین تعلق دارم و به سرنوشت معمولی بشر می‌نگرم، اما خوشحالم که آرزوها و امیدهای بزرگ و نامحدودی دارم که مرا به اوج‌ها می‌برد.

هوش مصنوعی: من نه رنگ و بویی دارم که از فصل خزان خالی ام کند، همچون سروی که آزاد و بی‌حاصل بر زمین می‌افتد.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از تنهایی‌ام، خیال او را به‌راحتی در ذهن دارم، گرچه جمعیتی دور و برم هست.

هوش مصنوعی: من زبان شعله را از دهان بخاری بیرون می‌آورم، چون سمندری که داغ‌ها را بر دلش تحمل می‌کند، از حسادت به جرأت من ناراحت است.

هوش مصنوعی: ناله و افسوس از چرخ زمان که با این ویژگی ذاتی خود، همیشه در معرض تهاجم و خطر دشمن قرار دارم و فرصت کمی برای زندگی دارم.

هوش مصنوعی: ای عاشق دلبسته، خودت را در معرض خطر نگذار و به قلب من آسیبی نزن. چرا که غرور و غیرت من ممکن است همچون کوهی استوار و قوی از خود دفاع کند.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم پیروزی ظفرخان را در دعاهای خود نیاورم؟ که خداوند بلندمرتبه، پروازی به فراتر از مقام من دارد.