غزل شمارهٔ ۲۸۲۹

هوش مصنوعی: اگر دامان آن گل لاله‌ای به خون آغشته شود، آستین‌های او نیز از خون پر خواهد شد.

هوش مصنوعی: دل‌ها از هم جدا شدند و وقتی زلف‌های مشکین را می‌بینی، مانند اینکه لشکر علم در حال فرو افتادن است، پریشان و آشفته می‌شود.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان به کسی که محبت و عشق عمیقی در دلش دارد، از درد و رنج جدایی و غم ناشی از آن رهایی بخشید. این درد، مانند دریای خونی می‌شود که در اثر اشک‌ها و حسرت‌هایش به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: نفس انسان مانند خاکستر می‌شود و در دل صحرانوردان مانند غبار خاطرات نشسته است، اگر دشت دیوانگی را مورد توجه قرار دهیم.

هوش مصنوعی: گل، نشانه‌ای از نور خورشید دارد، و غنچه نیلوفرش همچون آسمانی است که بر تن هر کسی می‌افتد و چنان است که در میان سنگ‌های آبی رنگ، می‌تواند به زیبایی تغییر کند.

هوش مصنوعی: زنانی که چهره‌های زیبا دارند، مانند کوه‌های سختی از جای خود حرکت می‌کنند، مگر اینکه با لطافت و شیرینی، زنجیرهای موجود را در باشند و از بند رهایی یابند.

هوش مصنوعی: به خودت فشار نیاور و در کارهایی که تخصص نداری وارد نشو، زیرا هر کسی نمی‌تواند در همه زمینه‌ها ماهر باشد.