غزل شمارهٔ ۲۸۰۲

هوش مصنوعی: هر لحظه از فکر و اندیشه‌ام، دستار بر سرم می‌افتد؛ مانند آب که وقتی پر می‌شود، به کناره دریا می‌ریزد.

هوش مصنوعی: به خاطر بیکاری، از کارهای خود آرزوها و توقعات زیادی را به وجود آوردم. جالب اینجاست که مانند دیوانه‌ای که در بازار می‌افتد، احساس سیری و اشباع می‌کنم.

هوش مصنوعی: دیوانگی باعث می‌شود که حتی کوه‌ها و دشت‌ها هم به وسعت خود ادامه دهند، اما وقتی جنون به شدت زیاد می‌شود، بیابان به زندانی تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: آموزش و پرورش در هر شرایط و محیطی موثر نیست؛ چرا که حتی نور خورشید هم بر روی دیوار نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: من به شدت به قید و بندهای زندگی وابسته‌ام و این وابستگی مانع می‌شود که از مشکلات و رنج‌ها بیرون بیایم، مانند گره‌ای که در لابلای تارها می‌افتد و نمی‌تواند آزاد شود.

هوش مصنوعی: به حرکت و زیبایی مژگان او توجه کن، زیرا این زیبایی می‌تواند به شکل ناخواسته‌ای باعث ایجاد مشکلات و دردسرهایی شود که برای افراد عادی و خاکی بسیار دشوار خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر دل کسی را با صدای دل‌سوزی نجات دهی، اهل دل به یاری خواهند آمد، وگرنه هر صدای ناله‌ای در کوهستان به گوش خواهد رسید ولی کسی توجه نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: در زمان‌هایی که توانایی داشتم، با دقت و تیزبینی به زیبایی‌ها نگاه می‌کردم، اما حالا که در شرایط دیگری هستم، نگاه من به دنیا با غم و درد همراه شده و هر چیز کوچک و ناخوشایند برایم سخت و عذاب‌آور شده است.

هوش مصنوعی: اگر به دنیا علاقه‌مند هستی، آخرین وداع را با آن بکن، زیرا هر سمتی که تمایل پیدا کنی، موانع و سختی‌ها بر سر راهت قرار می‌گیرد.