غزل شمارهٔ ۲۶۶۶

هوش مصنوعی: هر کسی که در جستجوی حقیقت و طلب صادق باشد، به مقاصد خود خواهد رسید و در نهایت در مکانی که مقصدش است فانی و محو خواهد شد.

هوش مصنوعی: رنگ پریده‌ای که در شراب قرار دارد، نشانه‌ای از بی‌خودی عشق نیست. در روز قیامت، خون ما به مانند گل، قاتل ما را زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: بدن خاکی وقتی که کهنه و فرسوده شود دیگر قابل تعمیر نیست؛ مانند دیواری که اگر کج شود، دیگر نمی‌توان آن را به حالت اول برگرداند.

هوش مصنوعی: آب در جوی هنگام برخورد با تیغ، به جوهر تبدیل می‌شود. هر کسی که با انسان‌های صاحب دل و با حکمت همراه شود، خود نیز صاحب دل خواهد شد.

هوش مصنوعی: چربی در پهلوها نشانه‌ای از سختی و رنجی است که شخصی می‌کشد و زمانی که این شخص به هدفش برسد و لاغری را تجربه کند، زیبایی و کمالی به دست می‌آورد که مانند جمال ماه در تمامیتش می‌درخشد.

هوش مصنوعی: وقتی دو نفر در آغوش هم قرار می‌گیرند، سرعت زندگی مانند سیلاب زیاد می‌شود و لحظات به سرعت سپری می‌گردد. این نشان‌دهندهٔ زودگذر بودن عمر و لحظات شیرین زندگی است.

هوش مصنوعی: کلمات نمی‌توانند مانع درک معنی شوند؛ آیا غباری که در میان ما و او قرار دارد، باعث خاموشی و نادیده گرفتن حقیقت می‌شود؟

هوش مصنوعی: اگرچه دو صد نفر عاقل هم به دیوانگی بیفتند، من باز هم دیوانه می‌شوم اگر یک دیوانه به عقل برسد!