غزل شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: ناامیدی باعث می‌شود که اشک‌هایی که می‌ریزیم بی‌فایده باشند و زندگی به مانند قانونی می‌شود که حاصل تلاش و زحماتی است که می‌کاریم.

هوش مصنوعی: هر کسی که قدم‌هایش را نادرست برمی‌دارد، ما با دل‌نگرانی خود را آزار می‌دهیم، زیرا ما از احترام و حراست از ارزش‌هایمان به شدت محافظت می‌کنیم.

هوش مصنوعی: در شکار افراد زیبا و دلربا، گاهی از خود بی‌خود می‌شویم و گیج و سردرگم می‌مانیم، در غیر این صورت به راحتی می‌توانیم آن‌ها را به دام بکشیم.

هوش مصنوعی: ما در عشق به حدی ناتوان هستیم که اگر وضع دیگری داشتیم، در میدان جنگ می‌توانستیم با ناز و فریب خود، دل‌های شجاعان را بفریبیم و آنها را به خفت بیندازیم.

هوش مصنوعی: قسمت کسانی که فکرشان کوتاه است، نمی‌تواند به آرزوهای بزرگ و بالاتر از خود برسد، هرچند که ما رویاهایی در ذهن داریم که مربوط به زیبایی و جذابیت فردی خاص است.