غزل شمارهٔ ۲۶۰۹

هوش مصنوعی: افراد با اراده و همت، سرمایه‌های خود را در کنار درویشان و فقرا قرار می‌دهند، در حالی که انسان‌های با مروت و جوانمرد، دارایی‌هایشان را در مکان‌های خالی و ویران می‌گذارند.

هوش مصنوعی: با دل‌سردی و تحمل زندگی کن؛ زیرا که برخی افراد برای مهمانان خود از زودتر از آنچه که پیش می‌آید، بهترین امکانات را فراهم می‌کنند.

هوش مصنوعی: در زمانه ما، سخن به قدری بی‌ارزش شده است که مردم به جای اینکه از سخن‌گویان لذت ببرند، بر آنها منت می‌گذارند و خود را موظف به شنیدن نمی‌دانند.

هوش مصنوعی: در حضور چهره زیبای معشوق، صورتش درخشان و پرنور است، اما این درخشش دلیل روشنی برای کسانی نیست که به سادگی به او تهمت می‌زنند.

هوش مصنوعی: دست افرادی که غیرت دارند، مانند دست پزشکانی نیست که در برابر دردهای غیرقابل درمان، کاری از دستشان بر نمی‌آید. آن‌ها نمی‌توانند به بیمار کمک کنند و درمانی برای دردهایی که هیچ درمانی ندارند ارائه دهند.

هوش مصنوعی: دردی است از بی‌حالی که صائب به آن اشاره می‌کند؛ دریا مانند سراب است و این نشان می‌دهد که امید به چیزهای خوب زودگذر و فریبنده است. وای بر کسانی که دلشان را به وعده‌های زیبا و خوشایند وابسته کنند.